Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Fairelena. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Fairelena. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2018

Άστην να καλπάζει ...Φωτό-συγγραφική σκυτάλη #2

Σε μέρη που εκείνη ταξίδεψε δεν υπήρχαν χάρτες να της δείξουν τον δρόμο ,ακολουθούσε πάντα το ένστικτο της που δεν ήταν πάντα σωστό , έπεφτε σε ποτάμια και τσακιζόταν σε χαράδρες κάνοντας το σώμα της σκληρό και δυνατό σε κάθε κακουχία .
Θέρισε με τους ανέμους τα πιο ψηλά βουνά και έδινε στον ουρανό το χρώμα που αγαπούσε κάθε φορά που ξάπλωνε να ξαποστάσει .


Ήταν γεννημένη να μάχεται , ήταν γεννημένη για κάποιο λόγο που δεν ήξερε ακόμη και όμως ήταν ολοφάνερο γιατί το όνομά της δεν της το είχαν δώσει άνθρωποι αλλά τα αερικά που φώλιαζαν στα μαλλιά της και της ψιθύριζαν τραγούδια μαγικά ,της γέμιζαν το σώμα με ολόλευκα λουλούδια και της χάριζαν την δύναμη να φορτώνει αρώματα την ψυχή της .

Είναι αυτή που  πάντα βγάζει από το στόμα της τα μαργαριτάρια της σκέψης μου και εγώ την βρήκα κάπου εκεί και την έφερα μπροστά σας , είναι αυτή που καλπάζει ανενόχλητη και χαρίζει στον καθένα την ουτοπία πως όλα μπορούν να συμβούν μέσα στα σπλάχνα της.

 Η φαντασία λοιπόν , αυτό είναι το όνομά της , λευκό άτι που δεν γνωρίζει τι σημαίνει τέλος , που είναι πάντα η αρχή για κάθε καλή η κακή σκέψη , για κάθε παραμύθι και αλήθεια που δεν βρίσκει τον τρόπο να φανεί γυμνή .

Η φαντασία που δεν φορά τον μανδύα της λήθης και τον κρατά να σέρνεται σαν άψυχο σώμα σε κάποια βρεγμένα λιθόστρωτα και καλπάζει ακατάπαυστα μέχρι και την στιγμή που οι ανάσες κόβονται και εκείνη παίρνει μορφή σε μια άλλη διάσταση , στον κόσμο του ονείρου .

...........................................................................................................................................


Αυτό είναι το κειμενάκι μου από την φωτογραφική σκυτάλη που πήρα από την Ρένα Χριστοδούλου και την ευχαριστώ πολύ !!! 
Επίσης να ευχαριστήσω την marypertax που μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχω για πρώτη φορά σε κάτι τέτοιο και ελπίζω να κατάφερα να αντεπεξέλθω σωστά .
Με την σειρά μου δίνω την φωτογραφική μου σκυτάλη στην Μαρία Νικολάου με αυτήν την φωτογραφία και της εύχομαι καλή επιτυχία στο δικό της έργο .

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Ας δελεάσουμε το σύμπαν ....


Τι θα ζητούσες αν ήξερες
 πως η απάντηση θα ήταν " Ναι " ?


Χμμμμ.... πολύ θα μου άρεσε να γέμιζε με μικρά η μεγάλα όνειρα σήμερα η γωνίτσα μου .
Μικρά και μεγάλα αστερόνειρα που φωτίζουν το βλέμμα μας λαχτάρα και προσμονή , πείσμα η και απογοήτευση καμιά φορά γιατί τα θεωρούμε άπιαστα.

Νιώθω κοντά σας πολύ ζεστασιά αν και δεν έχουμε κοιταχτεί ποτέ στα μάτια , όμως λίγο πολύ με ένα κομμάτι της ψυχής μας όλοι έχουμε στολίσει αυτή τη γειτονιά .

Τι λέτε? θα μου κάνετε την τιμή να φυσήξω  λίγη  νεραϊδόσκονη στις επιθυμίες σας? Να τις μοιραστούμε ? να τους δώσουμε ένα όνομα μαγικό και να τις φωνάξουμε δυνατά?

Με πολύ εκτίμηση
 Fairelena

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018

Με στοιχειώνει...

Με στοιχειώνει η ψυχή σου κάποιες φορές , ναι τις φορές που τυχαία βλέπω την φωτογραφία σου .
Μάτια γυάλινα , τρισδιάστατα επίμονα.. να με κοιτάζουν και να με ρουφάνε μέσα στον πρασινωπό τους κύκλο , μέσα στον σκούρο βυθό τους... στο κέντρο της διάφανης λίμνης τους να με υπνωτίζουν και να μου μιλάνε ...και μου έλεγαν πολλά.

Με στοιχειώνει η απρόσμενη αγάπη σου όταν μικρούλης ακόμη με τόσο θάρρος και αφέλεια πήδηξες και χώθηκες μέσα στα μαλλιά μου χωρίς να σε νοιάζει αν θα θύμωνα....
Μα τι υπέροχη απόδειξη ελευθερίας του :Τολμώ αυτό που θέλω να κάνω και νιώθω .

 Καθόσουν εκεί , μπερδευόσουν ανάμεσα στα μαλλιά μου και μου γουργούριζες στο αυτί στην δική σου μοναδική γλώσσα πόσο σου άρεσε η ζεστασιά μου .

Με στοιχειώνει που δεν κατάλαβα πόσο πολύ ήθελες να είσαι μαζί μου από την πρώτη στιγμή μικρούλι μου....

Έλεγα πως εκεί θα σου άρεσε πιο πολύ , μέσα στα δέντρα και στις αυλές να στριφογυρνάς και να κυνηγάς όπως ορίζει η ανήσυχη φύση σου , η γατίσια σου περιέργεια μα....δεν κατάλαβα....

Με στοιχειώνει που δεν ήμουν εκεί όταν έκλεισες τα ματάκια σου , όταν υπέφερες από το πόνο της πληγής σου..όχι γμτ δεν ήμουν εκεί να σε ζεστάνω με το χάδι μου.....να σου πω πόσο πολύ και εγώ σε αγαπούσα

Ελπίζω να με έχεις συγχωρέσει Σιλβέστρο μου γιατί εγώ δεν έχω συγχωρέσει τον εαυτό μου.... 

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

Μονοδιάστατα όνειρα...

Στα μονοδιάστατα όνειρά μου συναντώ πάντα εσένα.
Δεν ξέρω πως θα ήσουν μόνο εικάζω την μορφή σου και πολλές φορές όταν γράφω στο τετράδιο των σκέψεών μου σε ζωγραφίζω αφηρημένα ....ένα στοματάκι με μικρά λευκά δοντάκια και ύστερα δυο ματάκια αμυγδαλωτά με πλούσιες βλεφαρίδες....

Στις κρυφές και διστακτικές ματιές που ρίχνω στο μέλλον πάλι εκεί σε βρίσκω να σου κρατώ το χέρι ... τι παράξενο ε? να βρίσκεσαι στο μέλλον μου αφού δεν υπήρξες κάν στο παρελθόν μου παρά μόνο μια κουκιδίτσα στην οθόνη ενός υπερηχογράφου .

Δεν θέλω να σε σκέπτομαι και να στεναχωριέμαι γιατί θα ήσουν και είσαι το πιο γελαστό κύτταρο της καρδιάς μου , αυτό που ξέρει πως να ελπίζει.
Παρόλα όσα γράφω δεν ξέρω αν σε αγάπησα με την πρώτη ματιά , ξέρω όμως πως θα ήσουν όλη μου η ύπαρξη σαν γυναίκα και σαν άνθρωπος , λόγος για υπεράνθρωπες θυσίες, λόγος για να πάψω να ζω αν θα έπρεπε να ζήσεις εσύ.

Όμως ήρθε η ώρα και πάλι να σε αποχαιρετήσω , την ακούω...έρχεται , είναι η πραγματικότητα , αυστηρή με το ταγιέρ της και τις ψηλοτάκουνες γόβες της να με ποδοπατήσει για όσα κάθομαι και σου γράφω.
 Θα με πονέσει τόσο πολύ ώστε να αφήσω το στυλό να πέσει από το χέρι μου....
Τα κατάφερε για μια ακόμη φορά ... τελικά μια ροκ μπαλάντα πάντα με σώνει...
Ακουστικά , μάτια κλειστά , βλέφαρα να τρεμοπαίζουν και...... τι λέγαμε? α ναι...για μονοδιάστατα όνειρα......

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2018

Γενναιόδωρα Εκτεθειμένη....

Γενικά με λες ευγενικό άνθρωπο , θα βάλω και το υπομονετική αλλά έχω τα όριά μου σ΄αυτό. 

Θα βάλω και αλλεργική στα λόγια τα μεγάλα από εκείνους που ζούν μέσα σ΄αυτό που θα ήθελαν και όχι μέσα σ΄αυτό που πραγματικά νιώθουν δηλαδή στην εγωιστική τους καρικατούρα που είναι για γέλια μερικές φορές .

Κουράζομαι και βαριέμαι θανάσιμα με τα πολλά γλυκόλογα που δεν βγαίνουν από το βάθος των ματιών αλλά από γελοίες φράσεις θαυμασμού τόσο παγωμένες και απρόσωπες που κάποιες στιγμές μπορώ να πω πως με πληγώνουν .

Το κακό η το καλό δεν ξέρω τελικά πως να το μετρήσω , αυτό τέλος πάντων όπως και να το λένε είναι πως βρίσκομαι γενναιόδωρα εκτεθειμένη κάθε φορά και αντιδρώ άτσαλα και σκουντουφλάω στην αναίδειά της στιγμής που μου γαργαλάει τη μύτη αλλά τι να κάνω ε?

Αφού το ξέρω και το ξέρεις πως το συμφέρον ότι μορφή και να πάρει θα ουρλιάζει απελπιστικές αναγκαστικές υποχωρήσεις και εγώ κλείνω τα αυτιά μου , στριφογυρίζω γύρο από τον εαυτό μου και ψάχνω δικαιολογίες , ψάχνω λόγους να μην αρχίσω και εγώ να ουρλιάζω πόσο κουραστικό είναι να καταλαβαίνεις και να πρέπει να κάνεις τον βλάκα .

Δεν θα βάλει ποτέ μυαλό το πολύπλοκο κεφάλι μου , πάντα θα ξερνάει αυθάδεια όταν νιώθει πως η ψωριάρα δήθεν ευγένειά τους του βγάζει κοροϊδευτικά την γλώσσα.... 

Γεννήθηκα με την αναπηρία της διαίσθησης....δεν την αγόρασα, γεννήθηκα μαζί της μια μέρα του Φλεβάρη , μια μέρα που ένας θυμωμένος ουρανός έριχνε μια  γερή και ασταμάτητη νεροποντή..... 

Τα παράπονά σας στην μαμά μου....

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2018

Ήττα μέσα στην Ήττα ...

Όταν μισείς κάποιον τότε σημαίνει 
ότι έχεις ήδη ηττηθεί από αυτόν
" Κομφούκιος "

Μια μεγάλη αλήθεια που αν την συνειδητοποιούσαν οι εγωιστές θα τους τρέλαινε η σκέψη πως τους συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Μια ήττα μέσα στην ήττα? πέφτει λιγουλάκι βαρύ .
 Αυτό βέβαια για εκείνους που το μίσος τους πηγάζει από την ψυχή τους χωρίς λόγο , η μάλλον από ζήλια για κάποιον που είναι καλύτερος από εκείνους .

Τι κάνουμε όμως στην περίπτωση που το μίσος η ο θυμός καλύτερα , προέρχεται από μια απογοήτευση? όταν κατά κάποιο τρόπο μπορεί να έχουμε και δίκιο ?

Και πάλι το ίδιο θα πω , είναι ήττα , και θέλει προσπάθεια ίσως προβάλλοντας τις καλές πλευρές του πράγματος και μάλιστα είναι η ώρα να βάλουμε μπροστά τον εγωισμό μας , εδώ έρχεται και κουμπώνει άνετα χωρίς να ενοχλεί κανέναν παρά μόνο να μας κάνει να πάμε πάρα κάτω , μήτε είναι φιλία μήτε συνεργασία η έρωτας .

Καλά τα λέω? καλά τα λέω ναι , έτσι γενικά και με αρκετή δουλίτσα σε κάθε περίπτωση ένα είναι το σημαντικό , πως θα γίνουμε καλύτεροι μέσα μας και κατανοητοί στου γύρο μας .
Βέβαια όποιος έχει αντίρρηση μπορούμε να το συζητήσουμε και ίσως έχει και κάτι παραπάνω να πει.

Έπειτα δεν βαριέσαι , και για όποιον μας μισεί ας σκεφτούμε πως κάτι νιώθει για μας , ας είναι αυτό.....όλα στο κόκκινο και η ζωή συνεχίζεται...................







Κυριακή, 19 Αυγούστου 2018

Κανόνας χωρίς εξαιρέσεις...

Ξυπνώ με τις πρώτες νότες της μέρας , με το πρώτο τραγούδι της ζωής για άλλη μια φορά.

Μπροστά μου χωρίς τσιγκουνιές όλες οι αποχρώσεις του γαλάζιου με φόντο ένα μεγάλο όγκο γης σε μοβ παραλλαγές και πινελιές από γκρί σιέλ.


Αδειάζει το μυαλό και τα μάτια διψασμένα ξεμονιαχιάζουν εικόνες .

Μοιάζει με προσφορά , μοιάζει σαν να με κλείνουν σε ένα παράδεισο που πάντα υπήρχε για μένα αλλά ποτέ δεν αντιλήφθηκα πως είναι δώρο για να ζώ.

Πόσο μικρή μέσα εκεί , πόσο ευλογημένη να αφήνω τις αισθήσεις μου στον τρελό χορό τους  και να  μονολογώ:

Ένα ακόμη όν που και εξουσιάζει και εξουσιάζετε.
Συνοδοιπόροι που σέβονται ο ένας τα τερτίπια του άλλου.

Στις ίδιες συντεταγμένες χωρίς τερματικούς σταθμούς για όσο θα υπάρχει ο ένας θα υπάρχουν όλοι.
Κανόνας χωρίς εξαιρέσεις 

Πόσο συνείδηση χρειάζεται για να φτιάξουμε μια υπέροχη πραγματικότητα .

Γεννηθήκαμε για να την αγγίζουμε και η γη να καρποφορεί..
 γεννηθήκαμε  για να δαμάζουμε την ορμή της θάλασσας και εκείνη ταπεινά να μας χαρίζει τους θησαυρούς της.

Δεν γεννηθήκαμε για να τα θυσιάζουμε όλα αυτά στον βωμό της ματαιοδοξίας μας.
Συνοδοιπόροι όχι δήμιοι με ματωμένες ντροπιαστικές κουκούλες.....

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018

Ένα βράδυ...όχι σαν όλα τα άλλα

Δεν είχα πια την αίσθηση γύρο μου , κάθε λεπτό έπεφτε βαρύ στα βλέφαρά μου και ο ήχος του ρολογιού πλήγωνε ακατάπαυστα τα αυτιά μου .
 Δεν είχα πια την αίσθηση πως υπάρχω , κάθε μου κίνηση αργή και ασταθής , μετέωρη και αστεία...ναι το μόνο που άκουγα ευχάριστα ήταν το γέλιο μου , άχρωμο , άοσμο ,αλλά όσο το άκουγα τόσο γέλαγα... χωρίς λόγο έτσι απλά για να καταλαβαίνω πως ζω ακόμη...ίσως

Ζω ακόμη? που ζω? θολά διακρίνω κάτι μπουκάλια σκόρπια , στο τραπέζι , πάνω στον καναπέ , πωωω αυτό πάνω στο καναπέ τρέχει ακόμη και μου τον λερώνει....θύμωσα μαζί  του , το άρπαξα και το πέταξα αλλά δεν ξέρω που , δεν θέλω να ξέρω που,δεν με νοιάζει, πάντως και αυτό έκανε θόρυβο και έκλεισα τα μάτια μου σαν να μου έσταξαν στα μάτια λεμόνι.

Σηκώθηκα και προσπάθησα να βάλω ένα cd να παίζει ...τώρα μάλιστα, σιγά μη βρω το πράσινο κουμπάκι και όταν το βρήκα τι? 
χορεύοντας έφτασα στον καθρέφτη του χωλ , ναι έχω ένα μεγάλο καθρέφτη στο χολ , να κοιτιέμαι πρίν φύγω , να φοράω τα γυαλιά του ηλίου χειμώνα καλοκαίρι και κάνοντας μια στροφή να φεύγω και να κλείσω την πόρτα πάντα σιγά σιγά μην ενοχλήσω την παράξενη γειτόνισσα του τρίτου . 

Πάντα σαν πειραχτήρι πάταγα στις μύτες μέχρι να φτάσω στο ασανσέρ και φτάνοντας έβαζα μια φωνή δυνατή - Καλημέρααααα , ήξερα πως με παραμονεύει η ζουμπουρλού κοκκινομάλλα....

Έτσι προσπάθησα να με μιμηθώ και απόψε αλλά φτάνοντας στον καθρέφτη αυτό που αντίκρισα δεν ήμουν εγώ.
 Πλησίασα πιο κοντά ...και πιο κοντά...έκανα γκριμάτσες προσπαθώντας συγχρόνως να ισιώσω τα μαλλιά μου αλλά μπαααα δεν άλλαζε τίποτα , έπρεπε να δεχτώ πως αυτό που έβλεπα ήταν το μίσος και ο θυμός μου , η αγάπη και ο έρωτας με μια άλλη μορφή....αλλά εγώ αυτό που έχω να πω είναι πως ήθελα λιγάκι ακόμη να χορέψω...

Λικνίστηκα προκλητικά κάνοντας άσεμνες κινήσεις βγάζοντας ένα ένα τα ρούχα μου και ξέσπασα σε γέλια , ναι ξέσπασα σε ένα παράξενο γέλιο ώσπου έγινε κλάμα , έγινε κραυγή ...έγινε κόλαση 
 Έπεσα στα γόνατα και μετά άρχισα να σέρνομαι  ανάσκελα στα πλακάκια ....

 Έμεινα εκεί στο χωλ μάλλον για ένα αιώνα και όταν άνοιξα τα μάτια μου είχε αρχίσει να μπαίνει ο ήλιος από την μπαλκονόπορτα , στην αρχή διστακτικός και περίεργος για να ορμήσει μετά και να με τυφλώσει χωρίς οίκτο.

Το κεφάλι μου δεν υπήρχε από το μούδιασμα και τον πόνο , έτρεξα στο  μπάνιο και χώθηκα κάτω από το ντούζ....τι είχα κάνει? απλά πράγματα...είχα πατώσει , είχα ισοπεδώσει ότι είχα νιώσει, είχα απομυθοποιήσει ....είχα επιβιώσει.

Καλημέραααααα , της φώναξα ,και αυτή τη φορά περνώντας χτύπησα και την πόρτα της ρυθμικά.
Την άνοιξε διστακτικά και με ρώτησα με τόση ευγένεια που με συγκίνησε 
 - Είσαι καλά κορίτσι μου? 
- Μια χαρά είμαι , απόψε δάμασα τον κακό μου εαυτό ... της είπα και μπήκα στον ασανσέρ ενώ έμεινε να με κοιτάζει με απορία...


Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Μπορώ να καταλάβω αλλά δεν συγχωρώ πάντα

Μερικοί άνθρωποι είναι πραγματικά για λύπηση... ο εγωισμός τους τρώει τα σωθικά και εκείνοι καμαρώνουν την ματαιοδοξία τους...δεν καταλαβαίνουν πόσο μεγάλο είναι το κενό στην ψυχή τους που δεν μπορούν ούτε να αγαπήσουν ούτε και να αγαπηθούν...απλά ανθρώπινα.
Μεγαλοστομίες και αμπελοφιλοσοφίες για να νιώθουν ότι κάπου ανήκουν και το κενό μεγαλώνει και το μίσος φουντώνει και στο τέλος αυτοκαταστρέφονται.
Το ότι δεν έχουν αυτό που πραγματικά θέλουν τους κάνει απάνθρωπους ρίχνοντας λάσπη στους άλλους και με χτυπήματα κάνω από την μέση γίνονται μισάνθρωποι.
Αυτοκριτική...είναι η μόνη που μπορεί να τους σώσει...Μπορώ να καταλάβω συμπεριφορές γιατί και εγώ ατελής είμαι αλλά δεν συγχωρώ πάντα... μια συμβουλή όμως μπορώ να την δώσω .
Πετάξτε την πλουμιστή κορώνα που μόνοι σας στεφτήκατε γιατί σας καίει τον εγκέφαλο και η παράνοια καραδοκεί....

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Μόνο για μένα ...


Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από την ζωή σου σαν τον άνεμο... κάνοντας απλά θόρυβο με τα λόγια και τις πράξεις τους , είναι εκείνοι που φεύγοντας το μόνο που σου αφήνουν είναι ένα μεγάλο κενό , δεν έχεις την διάθεση ούτε να τους φέρεις στην άκρη άκρη του μυαλού σου για να τους γκρεμίσεις μέσα στην ανυπαρξία τους , γυρίζουν εκεί στο κενό σου σαν τα κακά ξωτικά του δάσους με τις  ψιλές διαπεραστικές στριγκλιές τους αλλά ποιός τους ακούει πλέον , μόνο ο κακάσχημος εγωισμός τους ναι? ναι....

Υπάρχουν όμως και εκείνοι που στολίζουν με τα χρώματα της ανατολής το όνομά σου ...που φτιάχνουν την εικόνα σου στον ουρανό με τις σκιές του φεγγαριού και σε λαχταρούν σαν την τελευταία ανάσα της μέρας...δες πόσα λίγα έχεις να πείς για αυτούς και ξέρεις γιατί? γιατί αυτό που νιώθουν σε σηκώνει στα χέρια και σε πετάει σε σκορπίζει ... σε τρομάζει η σκέψη να ξανα πείς "σ΄αγαπώ" ίσως γιατί δεν πιστεύεις ακόμη πως και εσύ μπορείς να αγαπηθείς το ίδιο .
Ξημερώνει σε λίγο.... έλα μαζί να δούμε την ελπίδα να γεννιέται πάλι...αγνή και ροδοκόκκινη πίσω από εκείνο το βουνό.....
Άκου... τα πρώτα αηδόνια κάτι σου τραγουδούν....είναι μόνο για σένα
Ναι... μόνο για μένα

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

Τόλμησε το

Το φως της αλήθειας κάποια στιγμή θα βρει χώρο να περάσει , όπως περνάει κάθε δυνατή ηλιαχτίδα με το πρώτο φως της μέρας.

Αν έχεις λόγο να το φοβάσαι τότε κρύψου κάτω από το βρεγμένο χώμα στην σκιά του δέντρου για να μη σε κάψει και χαλάσει η αψεγάδιαστη μάσκα σου .

Αν όμως την αναζητάς , την ποθείς σαν χάδι ερωτικό , σαν στολίδι ανεκτίμητο της ύπαρξής σου τότε άστη να σε διαπεράσει μέχρι την καρδιά , να σε γεμίσει με δικαιοσύνη και γαλήνη.

Τόλμησε το με όποιο κόστος...η παραδοχή δεν είναι αδυναμία είναι το πέταγμα της ψυχής σε καταγάλανους ουρανούς.....

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

Μη πεις τίποτα...

Είναι εκείνο το ανάγλυφο σημάδι κάτω από το στήθος σου ... ξέρεις από εκείνη την πλευρά που πήρε κομμάτι σου ο Θεός και με έπλασε για σύντροφό σου...
Είναι εκείνα τα κλειστά σου βλέφαρα που με κάνουν κλέφτρα ενός φιλιού και μιας ανάσας
Είσαι εσύ που μου ζήτησες να αγαπήσω ξανά και εγώ προσπάθησα να αγαπήσω πρώτα τον εαυτό μου και μετά εσένα.
Είναι η στιγμή που δεν θα σου πω ψέματα αλλά μη μου τάξεις τίποτα...μη πείς τίποτα
Κάτσε , μείνε δίπλα μου μόνο απόψε.

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Ήταν παράξενο πλάσμα...

Και στα χρόνια που θα έρθουν θα την θυμάμαι πάντα γαντζωμένη στον κορμό ενός δέντρου 

Στο δέντρο που εκείνη διάλεξε να ζήσει ,να ακούει την καρδιά του για να χτυπά και η δική της , στο δέντρο που την τάιζε ρετσίνι για να μεθά και να λικνίζετε σε κάθε καταιγίδα που αλύπητα μαστίγωνε τα κλαδιά του και άντεξε....

Άντεχε και έμενε....σκόρπαγε και ατσάλωνε όλο και περισσότερο το κορμί της επάνω του...

Και ύστερα τι? τίποτα, μερικά πράγματα δεν εξηγούνται απλά ζούν σαν αιωνόβια βλαστάρια μιας γης γεμάτης από σάπια κουφάρια .

Σαν ελπίδα βρε παιδί μου πως τελικά δεν χάθηκαν όλα.... πως υπάρχουν και εκείνα τα πλάσματα που ξέρουν πραγματικά να δίνουν χωρίς να ξέρει κανείς πως υπάρχουν....

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

Η σύγκρουση...

Μέσα στο γαλάζιο σου βρήκα τη γαλήνη... και ύστερα περιπλανήθηκα στα αταξίδευτα μονοπάτια σου.
Γύρισα τα πανιά κόντρα στην καταιγίδα και άφησα την πυξίδα μου να τρελαίνεται.


Αντιφάσεις που λατρεύω όταν με στριφογυρίζουν οι ριπές του ανέμου και καταλήγω να πίνω νερό από το ποτάμι σου .



Η αλήθεια και το ψέμα μου σε σύγκρουση και τότε κατάλαβα πως τελικά μία είναι η αλήθεια η δική μου :

" Αν δεν έχει πάθος η ζωή μου... δεν με πείθει να την ζήσω...."

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Κοντά στα ξημερώματα...

Και πάλι σε λίγες ώρες ξημερώνει , πρέπει να αφήσω το μυαλό μου στην άκρη και να πάρω τον δρόμο για τα πιο όμορφα όνειρα .

 Μια αλλεργία στο μάτι λόγο της σκόνης που έχει σκεπάσει τον ουρανό του Πειραιά και όχι μόνο με ταλαιπωρεί μέρες τώρα και τώρα που γράφω είναι αρκετά επώδυνο αλλά είναι και ανάγκη μου να μείνω για λίγο στην γωνίτσα μου . 

Με απασχολεί η λέξη " συγχώρεση " που άλλες φορές την κάνω σημαία και άλλες δεν θέλω ούτε γραπτή να την βλέπω .

 Το μυαλό μου , αυτό το ρημάδι φταίει που δίνει εντολές και αρχίζουν οι σκέψεις σαν ταινία να έρχονται μπροστά στα μάτια μου και τα κάνει και μικραίνουν , και κάνει τα δόντια μου και τρίζουν και δεν συγχωρώ τίποτα  και κανέναν .

 Και είναι και εκείνες οι φορές που αδιαφορώ και συγχωρώ και ρίχνω δίκια και παίρνω επάνω μου τα άδικα γιατί και εγώ τέλεια δεν είμαι γαμώ το μου .

Είμαι λάθος το ξέρω , είμαι γιατί ο καθένας φτιάχνει την αυλή του όπως γουστάρει και δεν έχω δικαίωμα ούτε απέξω να περνώ αν δεν μου αρέσει .

 Είμαι λάθος γιατί ο Θεός μου έδωσε κάθε μέρα να πορεύομαι και να αγαπιέμαι και να έχω ανθρώπους δίπλα μου άξιους που ναι μεν χαίρομαι αλλά δεν είμαι εκεί όπως θα έπρεπε να είμαι και γιατί? γιατί? γιατί δεν μπορώ? 

Αρχίζει το παραλήρημα και καλύτερα να σταματήσω εδώ.
 Ελπίζω ο Θεός να συγχωρέσει εμένα για την αχαριστία μου , να μου διδάξει για άλλη μια φορά πως να το κάνω χωρίς να βασανίζομαι . 


Άντε τράβα για ύπνο τώρα Έλενα , αύριο ίσως να μπορείς να έχεις απαντήσεις στα γιατί σου .....

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

Σχεδόν...

Δεν κράτησε πολύ , ήταν από τις στιγμές που δεν χρειάζονται πολλά λόγια , διαρκεί όσο ένα βλέμμα συγκατάβασης και μετά παίρνεις τον δρόμο του γυρισμού .

Κατηφόριζα και σχεδόν σιγοτραγουδούσα , το βήμα μου ανάλαφρο και σχεδόν χορευτικό , το λευκό μου πουκάμισο σχεδόν φαινόταν πιο λευκό στον ήλιο και όλα σχεδόν φαινόντουσαν τόσο αρμονικά και ειρηνικά .
Έκοψα ένα μικρό λουλουδάκι από το παρτέρι μιας αυλής και οι μυρωδιές της γειτονιάς με έκαναν να νιώθω τον ερχομό της Άνοιξης και ας ήταν Φθινόπωρο...με έκαναν όμως να νιώθω και τόσο μα τόσο ξένη .

 Κατέβασα το κεφάλι και χαμογελώντας σκέφτηκα πως ήμουν όντως ξένη σε εκείνα τα μέρη που σχεδόν με έσπρωχναν να φύγω , σχεδόν να τρέξω μακριά όσο το δυνατόν πιο μακριά, σχεδόν με κυνήγησαν....

Δεν κράτησε πολύ, ήταν η στιγμή που μάζεψα ότι αξιοπρέπεια είχε μείνει από εμένα, ότι συναισθήματα και ότι ντροπή , τα έβαλα στην κολότσεπη του τζήν μου και χαιρέτησα στρατιωτικά : Ευπειθώς αναφέρω αποστολή εξετελέσθη επιτυχώς .

Αυτό ήταν ... ένα κομμάτι χαρτί που τσαλακώθηκε και πετάχτηκε έτσι απλά , σχεδόν ανώδυνα , σχεδόν αθόρυβα , σχεδόν............. 


Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2018

Και εγώ θα σου πω...

Υπεράνω πάσης υποψίας ο εαυτούλης μας όταν βουλιάζουμε στην κινούμενη άμμο του μυαλού μας ε? 
- Εγώ δεν φταίω , το πνεύμα πρόθημα αλλά η σάρκα αδύναμη 
Και εγώ θα σου πω : - Μπαρμπούτσαλα 

Μη γελάς , δεν σε τεμαχίζω εγώ εσύ κομματιάζεσαι όταν ρίχνεις ευθύνες στις σκέψεις που κάνεις και όχι στην ολοκληρωμένη οντότητα που είσαι . 
Δεν είναι δυο διαφορετικά κομμάτια το μυαλό με το σώμα σου και όμως αυτό κάνεις.

Το μυαλό δίνει την εντολή στα χέρια να κινηθούν, στα πόδια να περπατήσουν η να σταθούν , έτσι καλό μου μπορείς να κουμαντάρεις και το μυαλουδάκι σου .

-Δηλαδή να σταματήσω να σκέπτομαι και να αισθάνομαι?
Όχι να μην σταματήσεις να σκέπτεσαι , αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να σταματήσεις να βλέπεις τα προβλήματά σου με μεγεθυντικό φακό αλλά από την ψηλότερη κορφή ενός βουνού.

Ανέβα και κοίταξέ τα από εκεί ψηλά , ούρλιαξε , δάμασε το μυαλό σου να κάνει αυτό που πρέπει αντί να θυματοποιήσε .

Άντε ανέβα....μπορείς

Επιλογές....

Όταν πηγαίνουμε όπου φυσάει ο άνεμος δεν έχουμε πάντα ομαλή προσγείωση .
 Καλό θα είναι να πατάμε στα δικά μας πόδια , να απλώνουμε τις δικές μας ρίζες και ας λυγίζουμε με τον δυνατό αέρα .
Ο αυτοσεβασμός από εκεί ξεκινά . 
Αν με ρωτάτε αν εγώ έκανα πράξη τα λόγια αυτά θα σας πω πως ναι , ελάχιστες είναι οι φορές έως μηδαμινές που εννοούσα ότι έλεγα .
 Έκανα πράξη και επιλογή να αφήσω πίσω μου ένα πολύ καλό βόλεμα που όμως με έκανε και έχανα τον εαυτό μου , τα πιστεύω μου , τις αξίες μου και φυσικά την ελευθερία του λόγου και της ζωής μου . 

Δεν θα έμενα ποτέ σε μια κατάσταση που απλά πλέον είχα "υποχρέωση" 
Ναι... θέλει πολύ δύναμη αλλά η λέξη αυτή σημαίνει θέλω να ζήσω και να αναπτυχθώ σαν άνθρωπος και όχι να χωθώ σε μια ζωή που δεν είναι δική μου γιατί θα "έχω να φάω" .
 Δεν θα πήγαινα ποτέ όπου φυσάει ο άνεμος της καλοπέρασης , πάω εκεί που ο άνεμος με πήρε και με σήκωσε , με κάρφωσε ανάμεσα στα κλαδιά ενός δέντρου που λέγετε αξιοπρέπεια και με έκανε ένα με τις ρίζες του . ..
Έγινα καλύτερη ακόμη και με λίγες γρατσουνιές , αλλά έγινα αυτό που έπρεπε να γίνω ... η Έλενα 


Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

Ναι..υπάρχει και εκείνη η πλευρά

Στους δύσκολους δρόμους , στις σκοτεινές στοές του μυαλού μας μπαίνουμε πάντα με ένα λουλούδι στο χέρι , ένα λευκό λουλούδι για να μας θυμίζει την αγνή πλευρά του ευατού μας . 
 Γιατί υπάρχει και εκείνη η πλευρά που δεν διαβρώθηκε στην πορεία , που δεν λερώθηκε με μίσος και ζήλια. 
Και τώρα θα μου πει κάποιος : Ωραία τα λογάκια αλλά πόσο μπορούν να είναι εφικτά ?
 Όταν η απογοήτευση σε στέλνει να βρείς τον βαρκάρη του Άδη  να σε κάνει βόλτα από την ζωή στον θάνατο? 

Τις μέρες που θέλεις να κουτουλήσεις το κεφάλι σου στον τοίχο , που θέλεις να ορμήξεις σαν άγριο θηρίο  σε εκείνους που έπαιξαν παιχνιδάκι πάνω στην καμπούρα σου χωρίς έλεος ?

 Και όμως μπορείς , μπορείς γιατί δεν είσαι σαν και εκείνους , μπορείς γιατί τα βράδια κοιμάσαι όμορφα ακόμη και όταν ένα δάκρυ θα κυλήσει στο μαξιλάρι σου , μπορείς γιατί το λευκό λουλούδι της ψυχής σου  είναι ζωντανό και δροσερό .
 Μπορείς και άσε τους άλλους να προσπαθούν να αποκτήσουν με κάθε τρόπο αυτό που ποτέ δεν θα είναι ....Άνθρωποι 

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018

Όλα μαζί τα Αντίο

Κλείνω τα μπατζούρια και αφήνω τα κλειδιά πάνω στο τραπέζι , μια τελευταία ματιά στο μισοσκόταδο και.... φεύγω

Όλα μαζί τα Αντίο με κοιτάζουν να απομακρύνομαι και δεν έχει νόημα να σκέπτομαι τίποτα άλλο από τον δρόμο που διάλεξα για άλλη μια φορά.