Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Fairelena. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Fairelena. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018

Ένα βράδυ...όχι σαν όλα τα άλλα

Δεν είχα πια την αίσθηση γύρο μου , κάθε λεπτό έπεφτε βαρύ στα βλέφαρά μου και ο ήχος του ρολογιού πλήγωνε ακατάπαυστα τα αυτιά μου .
 Δεν είχα πια την αίσθηση πως υπάρχω , κάθε μου κίνηση αργή και ασταθής , μετέωρη και αστεία...ναι το μόνο που άκουγα ευχάριστα ήταν το γέλιο μου , άχρωμο , άοσμο ,αλλά όσο το άκουγα τόσο γέλαγα... χωρίς λόγο έτσι απλά για να καταλαβαίνω πως ζω ακόμη...ίσως

Ζω ακόμη? που ζω? θολά διακρίνω κάτι μπουκάλια σκόρπια , στο τραπέζι , πάνω στον καναπέ , πωωω αυτό πάνω στο καναπέ τρέχει ακόμη και μου τον λερώνει....θύμωσα μαζί  του , το άρπαξα και το πέταξα αλλά δεν ξέρω που , δεν θέλω να ξέρω που,δεν με νοιάζει, πάντως και αυτό έκανε θόρυβο και έκλεισα τα μάτια μου σαν να μου έσταξαν στα μάτια λεμόνι.

Σηκώθηκα και προσπάθησα να βάλω ένα cd να παίζει ...τώρα μάλιστα, σιγά μη βρω το πράσινο κουμπάκι και όταν το βρήκα τι? 
χορεύοντας έφτασα στον καθρέφτη του χωλ , ναι έχω ένα μεγάλο καθρέφτη στο χολ , να κοιτιέμαι πρίν φύγω , να φοράω τα γυαλιά του ηλίου χειμώνα καλοκαίρι και κάνοντας μια στροφή να φεύγω και να κλείσω την πόρτα πάντα σιγά σιγά μην ενοχλήσω την παράξενη γειτόνισσα του τρίτου . 

Πάντα σαν πειραχτήρι πάταγα στις μύτες μέχρι να φτάσω στο ασανσέρ και φτάνοντας έβαζα μια φωνή δυνατή - Καλημέρααααα , ήξερα πως με παραμονεύει η ζουμπουρλού κοκκινομάλλα....

Έτσι προσπάθησα να με μιμηθώ και απόψε αλλά φτάνοντας στον καθρέφτη αυτό που αντίκρισα δεν ήμουν εγώ.
 Πλησίασα πιο κοντά ...και πιο κοντά...έκανα γκριμάτσες προσπαθώντας συγχρόνως να ισιώσω τα μαλλιά μου αλλά μπαααα δεν άλλαζε τίποτα , έπρεπε να δεχτώ πως αυτό που έβλεπα ήταν το μίσος και ο θυμός μου , η αγάπη και ο έρωτας με μια άλλη μορφή....αλλά εγώ αυτό που έχω να πω είναι πως ήθελα λιγάκι ακόμη να χορέψω...

Λικνίστηκα προκλητικά κάνοντας άσεμνες κινήσεις βγάζοντας ένα ένα τα ρούχα μου και ξέσπασα σε γέλια , ναι ξέσπασα σε ένα παράξενο γέλιο ώσπου έγινε κλάμα , έγινε κραυγή ...έγινε κόλαση 
 Έπεσα στα γόνατα και μετά άρχισα να σέρνομαι  ανάσκελα στα πλακάκια ....

 Έμεινα εκεί στο χωλ μάλλον για ένα αιώνα και όταν άνοιξα τα μάτια μου είχε αρχίσει να μπαίνει ο ήλιος από την μπαλκονόπορτα , στην αρχή διστακτικός και περίεργος για να ορμήσει μετά και να με τυφλώσει χωρίς οίκτο.

Το κεφάλι μου δεν υπήρχε από το μούδιασμα και τον πόνο , έτρεξα στο  μπάνιο και χώθηκα κάτω από το ντούζ....τι είχα κάνει? απλά πράγματα...είχα πατώσει , είχα ισοπεδώσει ότι είχα νιώσει, είχα απομυθοποιήσει ....είχα επιβιώσει.

Καλημέραααααα , της φώναξα ,και αυτή τη φορά περνώντας χτύπησα και την πόρτα της ρυθμικά.
Την άνοιξε διστακτικά και με ρώτησα με τόση ευγένεια που με συγκίνησε 
 - Είσαι καλά κορίτσι μου? 
- Μια χαρά είμαι , απόψε δάμασα τον κακό μου εαυτό ... της είπα και μπήκα στον ασανσέρ ενώ έμεινε να με κοιτάζει με απορία...


Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Μπορώ να καταλάβω αλλά δεν συγχωρώ πάντα

Μερικοί άνθρωποι είναι πραγματικά για λύπηση... ο εγωισμός τους τρώει τα σωθικά και εκείνοι καμαρώνουν την ματαιοδοξία τους...δεν καταλαβαίνουν πόσο μεγάλο είναι το κενό στην ψυχή τους που δεν μπορούν ούτε να αγαπήσουν ούτε και να αγαπηθούν...απλά ανθρώπινα.
Μεγαλοστομίες και αμπελοφιλοσοφίες για να νιώθουν ότι κάπου ανήκουν και το κενό μεγαλώνει και το μίσος φουντώνει και στο τέλος αυτοκαταστρέφονται.
Το ότι δεν έχουν αυτό που πραγματικά θέλουν τους κάνει απάνθρωπους ρίχνοντας λάσπη στους άλλους και με χτυπήματα κάνω από την μέση γίνονται μισάνθρωποι.
Αυτοκριτική...είναι η μόνη που μπορεί να τους σώσει...Μπορώ να καταλάβω συμπεριφορές γιατί και εγώ ατελής είμαι αλλά δεν συγχωρώ πάντα... μια συμβουλή όμως μπορώ να την δώσω .
Πετάξτε την πλουμιστή κορώνα που μόνοι σας στεφτήκατε γιατί σας καίει τον εγκέφαλο και η παράνοια καραδοκεί....

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Μόνο για μένα ...


Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από την ζωή σου σαν τον άνεμο... κάνοντας απλά θόρυβο με τα λόγια και τις πράξεις τους , είναι εκείνοι που φεύγοντας το μόνο που σου αφήνουν είναι ένα μεγάλο κενό , δεν έχεις την διάθεση ούτε να τους φέρεις στην άκρη άκρη του μυαλού σου για να τους γκρεμίσεις μέσα στην ανυπαρξία τους , γυρίζουν εκεί στο κενό σου σαν τα κακά ξωτικά του δάσους με τις  ψιλές διαπεραστικές στριγκλιές τους αλλά ποιός τους ακούει πλέον , μόνο ο κακάσχημος εγωισμός τους ναι? ναι....

Υπάρχουν όμως και εκείνοι που στολίζουν με τα χρώματα της ανατολής το όνομά σου ...που φτιάχνουν την εικόνα σου στον ουρανό με τις σκιές του φεγγαριού και σε λαχταρούν σαν την τελευταία ανάσα της μέρας...δες πόσα λίγα έχεις να πείς για αυτούς και ξέρεις γιατί? γιατί αυτό που νιώθουν σε σηκώνει στα χέρια και σε πετάει σε σκορπίζει ... σε τρομάζει η σκέψη να ξανα πείς "σ΄αγαπώ" ίσως γιατί δεν πιστεύεις ακόμη πως και εσύ μπορείς να αγαπηθείς το ίδιο .
Ξημερώνει σε λίγο.... έλα μαζί να δούμε την ελπίδα να γεννιέται πάλι...αγνή και ροδοκόκκινη πίσω από εκείνο το βουνό.....
Άκου... τα πρώτα αηδόνια κάτι σου τραγουδούν....είναι μόνο για σένα
Ναι... μόνο για μένα

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

Τόλμησε το

Το φως της αλήθειας κάποια στιγμή θα βρει χώρο να περάσει , όπως περνάει κάθε δυνατή ηλιαχτίδα με το πρώτο φως της μέρας.

Αν έχεις λόγο να το φοβάσαι τότε κρύψου κάτω από το βρεγμένο χώμα στην σκιά του δέντρου για να μη σε κάψει και χαλάσει η αψεγάδιαστη μάσκα σου .

Αν όμως την αναζητάς , την ποθείς σαν χάδι ερωτικό , σαν στολίδι ανεκτίμητο της ύπαρξής σου τότε άστη να σε διαπεράσει μέχρι την καρδιά , να σε γεμίσει με δικαιοσύνη και γαλήνη.

Τόλμησε το με όποιο κόστος...η παραδοχή δεν είναι αδυναμία είναι το πέταγμα της ψυχής σε καταγάλανους ουρανούς.....

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

Μη πεις τίποτα...

Είναι εκείνο το ανάγλυφο σημάδι κάτω από το στήθος σου ... ξέρεις από εκείνη την πλευρά που πήρε κομμάτι σου ο Θεός και με έπλασε για σύντροφό σου...
Είναι εκείνα τα κλειστά σου βλέφαρα που με κάνουν κλέφτρα ενός φιλιού και μιας ανάσας
Είσαι εσύ που μου ζήτησες να αγαπήσω ξανά και εγώ προσπάθησα να αγαπήσω πρώτα τον εαυτό μου και μετά εσένα.
Είναι η στιγμή που δεν θα σου πω ψέματα αλλά μη μου τάξεις τίποτα...μη πείς τίποτα
Κάτσε , μείνε δίπλα μου μόνο απόψε.

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Ήταν παράξενο πλάσμα...

Και στα χρόνια που θα έρθουν θα την θυμάμαι πάντα γαντζωμένη στον κορμό ενός δέντρου 

Στο δέντρο που εκείνη διάλεξε να ζήσει ,να ακούει την καρδιά του για να χτυπά και η δική της , στο δέντρο που την τάιζε ρετσίνι για να μεθά και να λικνίζετε σε κάθε καταιγίδα που αλύπητα μαστίγωνε τα κλαδιά του και άντεξε....

Άντεχε και έμενε....σκόρπαγε και ατσάλωνε όλο και περισσότερο το κορμί της επάνω του...

Και ύστερα τι? τίποτα, μερικά πράγματα δεν εξηγούνται απλά ζούν σαν αιωνόβια βλαστάρια μιας γης γεμάτης από σάπια κουφάρια .

Σαν ελπίδα βρε παιδί μου πως τελικά δεν χάθηκαν όλα.... πως υπάρχουν και εκείνα τα πλάσματα που ξέρουν πραγματικά να δίνουν χωρίς να ξέρει κανείς πως υπάρχουν....

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

Η σύγκρουση...

Μέσα στο γαλάζιο σου βρήκα τη γαλήνη... και ύστερα περιπλανήθηκα στα αταξίδευτα μονοπάτια σου.
Γύρισα τα πανιά κόντρα στην καταιγίδα και άφησα την πυξίδα μου να τρελαίνεται.


Αντιφάσεις που λατρεύω όταν με στριφογυρίζουν οι ριπές του ανέμου και καταλήγω να πίνω νερό από το ποτάμι σου .



Η αλήθεια και το ψέμα μου σε σύγκρουση και τότε κατάλαβα πως τελικά μία είναι η αλήθεια η δική μου :

" Αν δεν έχει πάθος η ζωή μου... δεν με πείθει να την ζήσω...."

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Κοντά στα ξημερώματα...

Και πάλι σε λίγες ώρες ξημερώνει , πρέπει να αφήσω το μυαλό μου στην άκρη και να πάρω τον δρόμο για τα πιο όμορφα όνειρα .

 Μια αλλεργία στο μάτι λόγο της σκόνης που έχει σκεπάσει τον ουρανό του Πειραιά και όχι μόνο με ταλαιπωρεί μέρες τώρα και τώρα που γράφω είναι αρκετά επώδυνο αλλά είναι και ανάγκη μου να μείνω για λίγο στην γωνίτσα μου . 

Με απασχολεί η λέξη " συγχώρεση " που άλλες φορές την κάνω σημαία και άλλες δεν θέλω ούτε γραπτή να την βλέπω .

 Το μυαλό μου , αυτό το ρημάδι φταίει που δίνει εντολές και αρχίζουν οι σκέψεις σαν ταινία να έρχονται μπροστά στα μάτια μου και τα κάνει και μικραίνουν , και κάνει τα δόντια μου και τρίζουν και δεν συγχωρώ τίποτα  και κανέναν .

 Και είναι και εκείνες οι φορές που αδιαφορώ και συγχωρώ και ρίχνω δίκια και παίρνω επάνω μου τα άδικα γιατί και εγώ τέλεια δεν είμαι γαμώ το μου .

Είμαι λάθος το ξέρω , είμαι γιατί ο καθένας φτιάχνει την αυλή του όπως γουστάρει και δεν έχω δικαίωμα ούτε απέξω να περνώ αν δεν μου αρέσει .

 Είμαι λάθος γιατί ο Θεός μου έδωσε κάθε μέρα να πορεύομαι και να αγαπιέμαι και να έχω ανθρώπους δίπλα μου άξιους που ναι μεν χαίρομαι αλλά δεν είμαι εκεί όπως θα έπρεπε να είμαι και γιατί? γιατί? γιατί δεν μπορώ? 

Αρχίζει το παραλήρημα και καλύτερα να σταματήσω εδώ.
 Ελπίζω ο Θεός να συγχωρέσει εμένα για την αχαριστία μου , να μου διδάξει για άλλη μια φορά πως να το κάνω χωρίς να βασανίζομαι . 


Άντε τράβα για ύπνο τώρα Έλενα , αύριο ίσως να μπορείς να έχεις απαντήσεις στα γιατί σου .....

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

Σχεδόν...

Δεν κράτησε πολύ , ήταν από τις στιγμές που δεν χρειάζονται πολλά λόγια , διαρκεί όσο ένα βλέμμα συγκατάβασης και μετά παίρνεις τον δρόμο του γυρισμού .

Κατηφόριζα και σχεδόν σιγοτραγουδούσα , το βήμα μου ανάλαφρο και σχεδόν χορευτικό , το λευκό μου πουκάμισο σχεδόν φαινόταν πιο λευκό στον ήλιο και όλα σχεδόν φαινόντουσαν τόσο αρμονικά και ειρηνικά .
Έκοψα ένα μικρό λουλουδάκι από το παρτέρι μιας αυλής και οι μυρωδιές της γειτονιάς με έκαναν να νιώθω τον ερχομό της Άνοιξης και ας ήταν Φθινόπωρο...με έκαναν όμως να νιώθω και τόσο μα τόσο ξένη .

 Κατέβασα το κεφάλι και χαμογελώντας σκέφτηκα πως ήμουν όντως ξένη σε εκείνα τα μέρη που σχεδόν με έσπρωχναν να φύγω , σχεδόν να τρέξω μακριά όσο το δυνατόν πιο μακριά, σχεδόν με κυνήγησαν....

Δεν κράτησε πολύ, ήταν η στιγμή που μάζεψα ότι αξιοπρέπεια είχε μείνει από εμένα, ότι συναισθήματα και ότι ντροπή , τα έβαλα στην κολότσεπη του τζήν μου και χαιρέτησα στρατιωτικά : Ευπειθώς αναφέρω αποστολή εξετελέσθη επιτυχώς .

Αυτό ήταν ... ένα κομμάτι χαρτί που τσαλακώθηκε και πετάχτηκε έτσι απλά , σχεδόν ανώδυνα , σχεδόν αθόρυβα , σχεδόν............. 


Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2018

Και εγώ θα σου πω...

Υπεράνω πάσης υποψίας ο εαυτούλης μας όταν βουλιάζουμε στην κινούμενη άμμο του μυαλού μας ε? 
- Εγώ δεν φταίω , το πνεύμα πρόθημα αλλά η σάρκα αδύναμη 
Και εγώ θα σου πω : - Μπαρμπούτσαλα 

Μη γελάς , δεν σε τεμαχίζω εγώ εσύ κομματιάζεσαι όταν ρίχνεις ευθύνες στις σκέψεις που κάνεις και όχι στην ολοκληρωμένη οντότητα που είσαι . 
Δεν είναι δυο διαφορετικά κομμάτια το μυαλό με το σώμα σου και όμως αυτό κάνεις.

Το μυαλό δίνει την εντολή στα χέρια να κινηθούν, στα πόδια να περπατήσουν η να σταθούν , έτσι καλό μου μπορείς να κουμαντάρεις και το μυαλουδάκι σου .

-Δηλαδή να σταματήσω να σκέπτομαι και να αισθάνομαι?
Όχι να μην σταματήσεις να σκέπτεσαι , αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να σταματήσεις να βλέπεις τα προβλήματά σου με μεγεθυντικό φακό αλλά από την ψηλότερη κορφή ενός βουνού.

Ανέβα και κοίταξέ τα από εκεί ψηλά , ούρλιαξε , δάμασε το μυαλό σου να κάνει αυτό που πρέπει αντί να θυματοποιήσε .

Άντε ανέβα....μπορείς

Επιλογές....

Όταν πηγαίνουμε όπου φυσάει ο άνεμος δεν έχουμε πάντα ομαλή προσγείωση .
 Καλό θα είναι να πατάμε στα δικά μας πόδια , να απλώνουμε τις δικές μας ρίζες και ας λυγίζουμε με τον δυνατό αέρα .
Ο αυτοσεβασμός από εκεί ξεκινά . 
Αν με ρωτάτε αν εγώ έκανα πράξη τα λόγια αυτά θα σας πω πως ναι , ελάχιστες είναι οι φορές έως μηδαμινές που εννοούσα ότι έλεγα .
 Έκανα πράξη και επιλογή να αφήσω πίσω μου ένα πολύ καλό βόλεμα που όμως με έκανε και έχανα τον εαυτό μου , τα πιστεύω μου , τις αξίες μου και φυσικά την ελευθερία του λόγου και της ζωής μου . 
Δεν θα έμενα ποτέ σε μια κατάσταση που απλά πλέον είχα "υποχρέωση" 
Ναι... θέλει πολύ δύναμη αλλά η λέξη αυτή σημαίνει θέλω να ζήσω και να αναπτυχθώ σαν άνθρωπος και όχι να χωθώ σε μια ζωή που δεν είναι δική μου γιατί θα "έχω να φάω" .
 Δεν θα πήγαινα ποτέ όπου φυσάει ο άνεμος της καλοπέρασης , πάω εκεί που ο άνεμος με πήρε και με σήκωσε , με κάρφωσε ανάμεσα στα κλαδιά ενός δέντρου που λέγετε αξιοπρέπεια και με έκανε ένα με τις ρίζες του . ..
Έγινα καλύτερη ακόμη και με λίγες γρατσουνιές , αλλά έγινα αυτό που έπρεπε να γίνω ... η Έλενα 


Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

Ναι..υπάρχει και εκείνη η πλευρά

Στους δύσκολους δρόμους , στις σκοτεινές στοές του μυαλού μας μπαίνουμε πάντα με ένα λουλούδι στο χέρι , ένα λευκό λουλούδι για να μας θυμίζει την αγνή πλευρά του ευατού μας . 
 Γιατί υπάρχει και εκείνη η πλευρά που δεν διαβρώθηκε στην πορεία , που δεν λερώθηκε με μίσος και ζήλια. 
Και τώρα θα μου πει κάποιος : Ωραία τα λογάκια αλλά πόσο μπορούν να είναι εφικτά ?
 Όταν η απογοήτευση σε στέλνει να βρείς τον βαρκάρη του Άδη  να σε κάνει βόλτα από την ζωή στον θάνατο? 
Τις μέρες που θέλεις να κουτουλήσεις το κεφάλι σου στον τοίχο , που θέλεις να ορμήξεις σαν άγριο θηρίο  σε εκείνους που έπαιξαν παιχνιδάκι πάνω στην καμπούρα σου χωρίς έλεος ?
 Και όμως μπορείς , μπορείς γιατί δεν είσαι σαν και εκείνους , μπορείς γιατί τα βράδια κοιμάσαι όμορφα ακόμη και όταν ένα δάκρυ θα κυλήσει στο μαξιλάρι σου , μπορείς γιατί το λευκό λουλούδι της ψυχής σου  είναι ζωντανό και δροσερό .
 Μπορείς και άσε τους άλλους να προσπαθούν να αποκτήσουν με κάθε τρόπο αυτό που ποτέ δεν θα είναι ....Άνθρωποι 

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018

Όλα μαζί τα Αντίο

Κλείνω τα μπατζούρια και αφήνω τα κλειδιά πάνω στο τραπέζι , μια τελευταία ματιά στο μισοσκόταδο και.... φεύγω

Όλα μαζί τα Αντίο με κοιτάζουν να απομακρύνομαι και δεν έχει νόημα να σκέπτομαι τίποτα άλλο από τον δρόμο που διάλεξα για άλλη μια φορά.


Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

Με υπογραφή "Έλενα"

Για πολλά πράγματα στη ζωή μου έχω μετανιώσει , πολλές απόψεις έχω αναθεωρήσει και πολλά άλλα που δεν περίμενα να ζήσω όχι μόνο τα έζησα αλλά στην κυριολεξία τα λούστηκα.

 Πίστεψα τελικά και διαπίστωσα ότι μόλις πρίν από 6 χρόνια ήμουν "Παρθένα" χεχεχε...!!!! ναι όπως το γράφω. Παρθένα σε καταστάσεις και συμπεριφορές .

 Όμως το χρειαζόμουν τελικά ,πήρα το μαθηματάκι μου και το ευχαριστήθηκα , με κόστος βέβαια αλλά έπρεπε , ναι έπρεπε και θα πω γιατί .

Γενικά πρίν από τότε θεωρούσα τον εαυτό μου ανένδοτο στο να δεχτώ ας πούμε έστω ένα σπρώξιμο από κάποιον , θύμωνα με τις γυναίκες που ανεχόντουσαν κάποιες καταστάσεις και έλεγα - Καλά στραβή είναι ? τσ τσ τσ κοίτα ρε κάτι γυναίκες που υπάρχουν .


Έλεγα με έμφαση πως τα θέλουν και τα παθαίνουν υποτιμώντας και θεωρώντας πως ξεφτιλίζουν το γυναικείο φύλο. 

Και Ωωωωω του θαύματος το έζησα και αυτό. Και όχι μόνο αυτό αλλά και για ανθρώπους που έβαζα το χέρι μου στη φωτιά στο τέλος χάρηκα που είχα και άλλο χέρι , χεχεχε....!!!!

Δεν μοιρολατώ , όχι καθόλου δεν είμαι στο στυλάκι αυτό της αδικημένης της ζωής , κάθε άλλο , τα λάθη μου και τα πάθη μου τα πλήρωσα και πολύ ακριβά , απλά δεν μπορώ να βλέπω πλέον την "Απολυτότητα " μου πέφτει βαριά στο στομάχι .


Ίσως να είναι και ο λόγος που εξάπτομαι όταν βλέπω τώρα άτομα να είναι τόσο απόλυτα και έτοιμα να κατηγορήσουν εύκολα , αχ να ήξεραν πόσο γελοίο φαίνεται αυτό , κουνάω το κεφάλι και χαμογελώ γιατί η ζωή , ο Θεός έχει την τάση να σου δίνει πακετάκι σαν αυτό που κοροϊδεύεις η κρίνεις και σου λέω - έλα μεγιές για πάρτη σου τώρα , για να σε δώ πως θα το φέρεις το κουστουμάκι στα μέτρα σου , χαχαχα....!!!!


Δεν είμαι καθόλου απόλυτη λοιπόν για κανέναν και τίποτα , απλά προσπαθώ να ξεδοντιάζω με τον προκλητικό μου ίσως τρόπο κάποια από τα επιχειρήματα κάποιων "Απόλυτων" "Ηθικών" και βαθιά "Θρησκευόμενων" που δεν καταλαβαίνουν πως το μόνο που κάνουν είναι το αντίθετο από αυτό που επιδιώκουν.


Δεν είμαι παντογνώστρια , αντίθετα πλέον μπορώ και είμαι μια πολύ καλή μαθήτρια , έτοιμη να δεχτώ αλήθειες και να αναιρέσω απόψεις γιατί έτσι θα μπορώ να ζω καλύτερα απαλλαγμένη από κόμπλεξ και αναπάντητα ερωτήματα.


Έλα όμως που όταν κάποιος νιώσει πως δεν γνωρίζω αρχίζει και με κατακρίνει προτείνοντάς το δάχτυλό του η με ταμπελιάζει με κάτι που δεν είμαι έτσι απλά γιατί μέσα από τις δικές μου απορίες προφανώς βάζω έναν καθρέφτη μπροστά του ?


Λάθος , μεγάλο λάθος , αν θέλεις να περάσεις κάτι σε κάποιον άνθρωπο δεν ξεκινάς κολλώντας τον στο τοίχο και κοροηδεύοντας αυτό που ίσως να μην είναι σωστό , το αντίθετο αποτέλεσμα θα έχει και φυσικά εφόσον θα γίνει αυτό θα "καμαρώνει" γιατί ισοπέδωσε τον "παλιάνθρωπο" απέναντί του.


Το έμαθα και αυτό , λατρεύω την γνώση και την έρευνα σε όλα τα πράγματα , όμως το κακό με εμένα είναι πως και φοβερά αντιδραστική , κακό για μένα και η χαρά του άλλου , χαχαχα...!!!!


Αλλά και πάλι δεν με νοιάζει , χαμογελώ γιατί λέω μέσα μου - Λέγε λέγε , όσο πιό πολλά λες τόσο περισσότερα θα λουστείς , δεν το λέω εγώ , η πείρα μου μιλά , η καρδιά μου μιλά , και η ασυγκράτητη πολυλογία μου , κανείς δεν είναι τέλειος λοιπόν και μαζέψτε την απέραντη και ασυγκράτητη φαντασία σας φατσόνια μου!!! για τον άμεμπτο εαυτό σας 

 Γιατί ? Γιατί η ζωή κύκλους κάνει.....ότι δίνεις θα πάρεις , στο υπογράφω με πολύ αγάπη Έλενα...
                                                         


Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

Αρχή και Τέλος

Τελικά από την στιγμή που θα αρχίσουν τα κύτταρά μας να αναδιοργανώνονται εμείς γερνάμε .
 Παρατηρώ πως η ζωή είναι ένας πραγματικά ολοστρόγγυλη , που αρχίζει και τελειώνει πάντα στο ίδιο σημείο.

 Τα δύο άκρα έχουν ακριβώς τις ίδιες αντιδράσεις , δεν είναι απίστευτο? και ένα ακόμη σημαντικό που διαπίστωσα είναι πως όπως στην αρχή μέσα στη μήτρα ήμαστε μόνοι έτσι και στα γερατειά ο δρόμος είναι μοναχικός.
Στον ίδιο δρόμο λοιπόν συναντιόνται και η αρχή και το τέλος.
 Σημασία έχει μέσα σε αυτό το κύκλο να μπορέσουμε να αφήσουμε κάτι έτσι για να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή μας πάνω στη γή. 

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Ξημερώματα Παρασκευής....

Αδειάζω το κεφάλι μου,πετάω έξω στιγμές και κάνω γενική καθαριότητα.

Ξεκάθαρα τα θέλω όλα,τα κοιτάζω ένα ένα καλά καλά και τα βάζω στο ψάθινο καλαθάκι του γραφείου μου.


Ουτοπία,ο θάνατος της λογικής και το παραμύθιασμα πως μπορεί και να υπάρχει ελπίδα σε έναν ήδη νεκρό.


Δεν έχω άλλα να κρατήσω,δεν θέλω να κρατήσω τίποτα που δεν ήταν πραγματικά δικό μου.

Νιώθω γυμνή,αγκαλιάζω το σώμα μου,κοιτάζω στον καθρέφτη και αναρωτιέμαι αν αγαπήθηκε ποτέ πραγματικά,αν το άρωμά μου μπόρεσε να γεννήσει τον πόθο.


Γιατί βουρκώνω?δεν θα έπρεπε,ψυχρά και σταθερά σβήνω,σχίζω,μουτζουρώνω,καίω ότι νόμιζα ήταν δικό μου.


Γιατί χαμογελάω?τώρα που αποχαιρετώ την αγάπη θα έπρεπε να είμαι λυπημένη?


Έχω χωθεί για τα καλά στο μπαούλο των παλιοαναμνήσεών μου,ανάκατα τα μαλλιά μου και τα χέρια μου ότι αρπάξουν το καταστρέφουν.


Νομίζω πως τα ξεκαθάρισα όλα,κοιτάζω τι μου έχει μείνει για το κουτί με τα γαλάζια συννεφάκια και μετράω φωναχτά...


ένα τριανταφυλλάκι,ένα κουκλάκι,μια ζωγραφιά και μια μικρή μικρούτσικη ξύλινη καρδούλα.



Αυτά είναι πραγματικά δικά μου,όλα τα άλλα,χαμόγελα,αγκαλιές,έρωτας,τα γυρίζω πίσω,νοερά με την καρδιά και το μυαλό σας ξορκίζω για να σωθώ....