Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Μπορώ να καταλάβω αλλά δεν συγχωρώ πάντα

Μερικοί άνθρωποι είναι πραγματικά για λύπηση... ο εγωισμός τους τρώει τα σωθικά και εκείνοι καμαρώνουν την ματαιοδοξία τους...δεν καταλαβαίνουν πόσο μεγάλο είναι το κενό στην ψυχή τους που δεν μπορούν ούτε να αγαπήσουν ούτε και να αγαπηθούν...απλά ανθρώπινα.
Μεγαλοστομίες και αμπελοφιλοσοφίες για να νιώθουν ότι κάπου ανήκουν και το κενό μεγαλώνει και το μίσος φουντώνει και στο τέλος αυτοκαταστρέφονται.
Το ότι δεν έχουν αυτό που πραγματικά θέλουν τους κάνει απάνθρωπους ρίχνοντας λάσπη στους άλλους και με χτυπήματα κάνω από την μέση γίνονται μισάνθρωποι.
Αυτοκριτική...είναι η μόνη που μπορεί να τους σώσει...Μπορώ να καταλάβω συμπεριφορές γιατί και εγώ ατελής είμαι αλλά δεν συγχωρώ πάντα... μια συμβουλή όμως μπορώ να την δώσω .
Πετάξτε την πλουμιστή κορώνα που μόνοι σας στεφτήκατε γιατί σας καίει τον εγκέφαλο και η παράνοια καραδοκεί....

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Μόνο για μένα ...


Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από την ζωή σου σαν τον άνεμο... κάνοντας απλά θόρυβο με τα λόγια και τις πράξεις τους , είναι εκείνοι που φεύγοντας το μόνο που σου αφήνουν είναι ένα μεγάλο κενό , δεν έχεις την διάθεση ούτε να τους φέρεις στην άκρη άκρη του μυαλού σου για να τους γκρεμίσεις μέσα στην ανυπαρξία τους , γυρίζουν εκεί στο κενό σου σαν τα κακά ξωτικά του δάσους με τις  ψιλές διαπεραστικές στριγκλιές τους αλλά ποιός τους ακούει πλέον , μόνο ο κακάσχημος εγωισμός τους ναι? ναι....

Υπάρχουν όμως και εκείνοι που στολίζουν με τα χρώματα της ανατολής το όνομά σου ...που φτιάχνουν την εικόνα σου στον ουρανό με τις σκιές του φεγγαριού και σε λαχταρούν σαν την τελευταία ανάσα της μέρας...δες πόσα λίγα έχεις να πείς για αυτούς και ξέρεις γιατί? γιατί αυτό που νιώθουν σε σηκώνει στα χέρια και σε πετάει σε σκορπίζει ... σε τρομάζει η σκέψη να ξανα πείς "σ΄αγαπώ" ίσως γιατί δεν πιστεύεις ακόμη πως και εσύ μπορείς να αγαπηθείς το ίδιο .
Ξημερώνει σε λίγο.... έλα μαζί να δούμε την ελπίδα να γεννιέται πάλι...αγνή και ροδοκόκκινη πίσω από εκείνο το βουνό.....
Άκου... τα πρώτα αηδόνια κάτι σου τραγουδούν....είναι μόνο για σένα
Ναι... μόνο για μένα

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

Τόλμησε το

Το φως της αλήθειας κάποια στιγμή θα βρει χώρο να περάσει , όπως περνάει κάθε δυνατή ηλιαχτίδα με το πρώτο φως της μέρας.

Αν έχεις λόγο να το φοβάσαι τότε κρύψου κάτω από το βρεγμένο χώμα στην σκιά του δέντρου για να μη σε κάψει και χαλάσει η αψεγάδιαστη μάσκα σου .

Αν όμως την αναζητάς , την ποθείς σαν χάδι ερωτικό , σαν στολίδι ανεκτίμητο της ύπαρξής σου τότε άστη να σε διαπεράσει μέχρι την καρδιά , να σε γεμίσει με δικαιοσύνη και γαλήνη.

Τόλμησε το με όποιο κόστος...η παραδοχή δεν είναι αδυναμία είναι το πέταγμα της ψυχής σε καταγάλανους ουρανούς.....

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

Μη πεις τίποτα...

Είναι εκείνο το ανάγλυφο σημάδι κάτω από το στήθος σου ... ξέρεις από εκείνη την πλευρά που πήρε κομμάτι σου ο Θεός και με έπλασε για σύντροφό σου...
Είναι εκείνα τα κλειστά σου βλέφαρα που με κάνουν κλέφτρα ενός φιλιού και μιας ανάσας
Είσαι εσύ που μου ζήτησες να αγαπήσω ξανά και εγώ προσπάθησα να αγαπήσω πρώτα τον εαυτό μου και μετά εσένα.
Είναι η στιγμή που δεν θα σου πω ψέματα αλλά μη μου τάξεις τίποτα...μη πείς τίποτα
Κάτσε , μείνε δίπλα μου μόνο απόψε.

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Βασικό και απαραίτητο "Υπομονή"

Κάτι που αγαπώ να φτιάχνω είναι το ψηφιδωτό !! τυχαία μπήκε στην ζωή μου και από τότε το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον να φτιάχνεις από μικρές ψηφίδες η βότσαλα η οτιδήποτε υλικό ένα έργο .

 Το βασικό χαρακτηριστικό που πρέπει να έχεις είναι "υπομονή" αν δεν την έχει κάποιος τότε είναι δύσκολο να ασχοληθεί με κάτι
τέτοιο.

 Δεν είναι απλό όσο ίσως φαίνεται 

 Πρέπει να κόψεις τις ψηφίδες και να τις προσαρμόσεις βάση της κίνησης του έργου και με την ίδια φορά για να αποδοθεί σωστά .
 Εδώ είναι η αρχή μιας γοργόνας που ξεκίνησα αλλά ακόμη δεν έχω καταφέρει να τελειώσω . 
Ακόμη την δουλεύω και πιστεύω πως θα γίνει όπως πρέπει . Αυτή τη φορά διάλεξα να αγοράσω ψηφίδες κεραμικές και υαλοψηφίδες που θα βάλω αργότερα . 

Το πρώτο μου έργο που ήταν και δοκιμαστικό ήταν ένα σπουργιτάκι σε ελεύθερη απόδοση με χαλίκι από την θάλασσα και χρωματιστή άμμο . Η χρωματιστή άμμο δεν ήταν αποδεκτή από τον δάσκαλό μου αλλά εκτίμησε  το γεγονός πως δούλεψα πάνω σε αυτό γιατί η τοποθέτησή της δεν ήταν τόσο εύκολη όσο φαίνεται . Αυτά για σήμερα και εύχομαι μια δημιουργική και όμορφη μέρα !!!! 




Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

"Υδωρ της Κολωνίας"

Πολλά από τα προϊόντα που χρησιμοποιούμε σήμερα παρασκευάζονταν κατά τον Μεσαίωνα για να ικανοποιήσουν συγκεκριμένες ανάγκες εκείνης της εποχής. Ένα από αυτά ήταν και η κολόνια, η χρήση της οποίας προοριζόταν για εντελώς διαφορετικό σκοπό από εκείνον που γνωρίζουμε σήμερα.... 



Από τον 13ο αιώνα, οι φαρμακοποιοί είχαν ενισχύσει την τέχνη της απόσταξης αναμιγνύοντας νερό και αιθέρια έλαια. Μετά τη διαδικασία της βράσης περνούσαν στη διαδικασία της ψύξης.

 Οι εφευρέτες τότε, συνδύασαν αυτά τα αιθέρια έλαια με αλκοόλ ώστε να δημιουργήσουν το σταθερό και απορροφητικό άρωμα που γνωρίζουμε σήμερα.

 Το πρώτο άρωμα βασισμένο σε αλκοόλ παρασκευάστηκε κατά τα τέλη του 14ου αιώνα και είχε συστατικά από δενδρολίβανο. 

Το άρωμα ρόζμαρι, ήταν γνωστό και ως «νερό της Ουγγαρίας» επειδή σχεδιάστηκε αποκλειστικά για τη Βασίλισσα Ελισάβετ της Ουγγαρίας.... 


Εκείνη την περίοδο, τα περισσότερα δημόσια λουτρά της Ευρώπης είχαν κλείσει εξαιτίας της βουβωνικής πανώλης, που θανάτωσε πάνω από το ένα τρίτο του πληθυσμού. 

Χωρίς ακόμα να έχει γίνει γνωστή η επιστημονική γνώση των μικροβίων, οι άνθρωποι πίστευαν ότι ασθένειες όπως η πανούκλα ή η ελονοσία, μεταδίδονταν μέσω του αέρα. 


Μάλιστα, η ετυμολογία της λέξης «ελονοσία» προέρχεται από το λατινικό όρο «malaria», δηλαδή κακός αέρας και γι’ αυτό εκτιμούσαν πως σε αυτήν οφείλονταν οι επιδημίες. 

Έτσι, η άσχημη μυρωδιά της ασθένειας αντιμετωπιζόταν με μια δόση γλυκιάς κολόνιας η οποία θεωρήθηκε ως πραγματική πανάκεια.

 Επίσης, η πανώλη λέγεται ότι μεταδιδόταν μέσω του μολυσμένου αέρα σε συνδυασμό με τους καπνούς κτιρίων και σε ιδιωτικούς χώρους, καίγοντας θυμιατά ή εισπνέοντας μυρωδιές όπως του τριαντάφυλλου και του μοσχαριού! 

Με το πέρασμα των χρόνων, οι μυρωδιές των ζώων ξεθύμαιναν, ενώ όλο και περισσότερα φυτικά αρώματα έβρισκαν ιδιαίτερη απήχηση στον κόσμο, η Γαλλία έφτασε να γίνει κυρίαρχη χώρα στην παγκόσμια βιομηχανία αρωμάτων.

 Μία από τις δημοφιλέστερες κολόνιες ήταν το «eau du Cologne» ή αλλιώς «ύδωρ της Κολωνίας», μια συνταγή που παρήχθη αρχικά για την προστασία από την πανώλη και περιείχε δενδρολίβανο, εσπεριδοειδή έλαια και βάση από ποτό σταφυλιού.... 

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/i-kolonia-archika-chrisimopoiithike-ston-mesaiona-gia-tin-prostasia-apo-tin-panoli-giati-to-proto-aroma-onomastike-rozmari-kai-to-dimofilestero-ydor-tis-kolonias/

Εκείνοι λοιπόν...

Κι είναι και κάτι άνθρωποι που υπάρχουν ανάμεσά μας, που με τρόπο μαεστρικά βελούδινο, καταφέρνουν πάντα να ξεχωρίζουν.
Εκείνοι που πασχίζουν κάθε μέρα να μεγαλώσουν, λίγο περισσότερο, το «Α» της Ανθρωπιάς τους. 

Εκείνοι, που αθόρυβα κινούνται μες το πλήθος και που δεν κόπτονται περισσότερο να διατυμπανίσουν το καλό που θα κάνουν, από το ότι, όντως, θα το κάνουν.

Εκείνοι, που αντιλήφθηκαν καιρό τώρα, πως είναι χίλιες φορές πολυτιμότερο, να ακούς παρά να μιλάς. 

Εκείνοι, οι άνθρωποι που δεν περιμένουν τα Χριστούγεννα και τα Δεκαπενταύγουστα για να γιορτάσουν. Που δε χρειάζονται χαρταετούς για να πετάξουν. Που δεν καρτερούν κάθε χρόνο το Πάσχα για να νιώσουν την κατάνυξη.

Εκείνοι, που δεν καρτερούν κανένα "πάει ο παλιός ο χρόνος", για να φέρουν την αλλαγή στη ζωή τους. Που κατάφεραν να πηγαίνουν ένα βήμα πάρα πέρα, ανεξαρτήτως "3,2,1". 

Εκείνοι, που έχουν έγνοια αν έχει να φάει ο διπλανός, όχι μόνο στο πρωτοχρονιάτικο και στο πασχαλινό τραπέζι, αλλά στο καθημερινό.

Εκείνοι, που αποτάσσουνε κάθε ίχνος μιζέριας από το DNA τους, αποκτώντας διαχρονικά μία λάμψη, άλλων καρατίων. 


Εκείνοι, που αποδέχονται πως είναι άνθρωποι και όχι θεοί, και πως εκείνο που ίσως τους φέρνει πιο κοντά στους δεύτερους, είναι αυτή ακριβώς η πηγαία ανθρωπιά τους.

Εκείνοι, που όταν είναι καλοί, είναι καλοί, κι όταν είναι «κακοί» είναι καλύτεροι! 

Εκείνοι, που ακόμη και στην πιο μεγάλη στιγμή απελπισίας τους, ελπίζουν.


Εκείνοι, που τη μύτη και το βλέμμα τους, τα κρατάνε χαμηλά, γιατί υποπτεύθηκαν πως ψηλά πάει κανείς, με άλλους τρόπους. 

Εκείνοι, που ίσως και να μην τους μάθεις ποτέ, που η παρουσία τους πιθανόν να παραμείνει άγνωστη στην πλειονότητα της υπόλοιπης ανθρωπότητας, μέχρι που να πεθάνουν, όχι γιατί δεν άξιζε να τους μάθεις, αλλά γιατί οι ίδιοι επέλεξαν να μην τους μάθεις.

Εκείνοι, που πήγαν ένα βήμα πιο μπροστά την ανθρωπότητα, κυρίως, γιατί κατάφεραν να πάρουν ένα βήμα παραπέρα την Ανθρωπιά.
Εκείνοι, που θα σ' αφήσουν να μπεις μπροστά τους στη σειρά, στο δρόμο, στην ουρά στο θέατρο, στο αεροπλάνο, στο τρένο, στα επείγοντα, στα μη επείγοντα. Ίσως γιατί κατάλαβαν, πως προβάδισμα, είναι κάτι άλλο.  
Εκείνοι, που κατακλύζονται καθημερινά. Από χαμόγελα, από δάκρυα. Πόνου ή χαράς. Από αγκαλιές. Από συναισθήματα.  
Εκείνοι, που όσο και να βάλλονται από παντού, δε σπεύδουν να τα βάλουν με καμία μοίρα.  
Εκείνοι, που μετράνε το ύψος τους, όχι σε εκατοστά, αλλά σε όνειρα.  
Εκείνοι, που συχνά οι άλλοι κοροϊδεύουν «καλούς μέχρι αηδίας», γιατί ποτέ δεν κατάφεραν να διαχωρίσουν τί εστί πραγματική καλοσύνη και τί πραγματική ηλιθιότητα.  
Εκείνοι, που αποφάσισαν να κάνουν τη διαφορά, με τρόπο διάφανο, αέρινο, αλλά συγχρόνως, με τρόπο ουσιαστικό και καθοριστικό, κι ας τους γνώρισαν μόνο ελάχιστοι./  
Εκείνοι μ' αρέσουν.
Κείμενο: Άννα Ιωαννίδου