Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2018

Άστην να καλπάζει ...Φωτό-συγγραφική σκυτάλη #2

Σε μέρη που εκείνη ταξίδεψε δεν υπήρχαν χάρτες να της δείξουν τον δρόμο ,ακολουθούσε πάντα το ένστικτο της που δεν ήταν πάντα σωστό , έπεφτε σε ποτάμια και τσακιζόταν σε χαράδρες κάνοντας το σώμα της σκληρό και δυνατό σε κάθε κακουχία .
Θέρισε με τους ανέμους τα πιο ψηλά βουνά και έδινε στον ουρανό το χρώμα που αγαπούσε κάθε φορά που ξάπλωνε να ξαποστάσει .


Ήταν γεννημένη να μάχεται , ήταν γεννημένη για κάποιο λόγο που δεν ήξερε ακόμη και όμως ήταν ολοφάνερο γιατί το όνομά της δεν της το είχαν δώσει άνθρωποι αλλά τα αερικά που φώλιαζαν στα μαλλιά της και της ψιθύριζαν τραγούδια μαγικά ,της γέμιζαν το σώμα με ολόλευκα λουλούδια και της χάριζαν την δύναμη να φορτώνει αρώματα την ψυχή της .

Είναι αυτή που  πάντα βγάζει από το στόμα της τα μαργαριτάρια της σκέψης μου και εγώ την βρήκα κάπου εκεί και την έφερα μπροστά σας , είναι αυτή που καλπάζει ανενόχλητη και χαρίζει στον καθένα την ουτοπία πως όλα μπορούν να συμβούν μέσα στα σπλάχνα της.

 Η φαντασία λοιπόν , αυτό είναι το όνομά της , λευκό άτι που δεν γνωρίζει τι σημαίνει τέλος , που είναι πάντα η αρχή για κάθε καλή η κακή σκέψη , για κάθε παραμύθι και αλήθεια που δεν βρίσκει τον τρόπο να φανεί γυμνή .

Η φαντασία που δεν φορά τον μανδύα της λήθης και τον κρατά να σέρνεται σαν άψυχο σώμα σε κάποια βρεγμένα λιθόστρωτα και καλπάζει ακατάπαυστα μέχρι και την στιγμή που οι ανάσες κόβονται και εκείνη παίρνει μορφή σε μια άλλη διάσταση , στον κόσμο του ονείρου .

...........................................................................................................................................


Αυτό είναι το κειμενάκι μου από την φωτογραφική σκυτάλη που πήρα από την Ρένα Χριστοδούλου και την ευχαριστώ πολύ !!! 
Επίσης να ευχαριστήσω την marypertax που μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχω για πρώτη φορά σε κάτι τέτοιο και ελπίζω να κατάφερα να αντεπεξέλθω σωστά .
Με την σειρά μου δίνω την φωτογραφική μου σκυτάλη στην Μαρία Νικολάου με αυτήν την φωτογραφία και της εύχομαι καλή επιτυχία στο δικό της έργο .

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018

"Χαλάρωσε" είπε ο νυχτοφύλακας....

To 1977, κυκλοφόρησε το τραγούδι “Hotel California” του συγκροτήματος Eagles. Είναι ένα από τα πιο γνωστά ροκ κομμάτια στον κόσμο, αλλά όταν βγήκε, είχε προβληματίσει τους ακροατές με τα ασυνήθιστους στίχους του.
Υπήρξαν διάφορες εκδοχές για το ποιο είναι το νόημα του τραγουδιού, αλλά η επικρατέστερη ήθελε τους Eagles να έχουν γράψει έναν ύμνο για το σατανισμό.
Η θεωρία ξεκίνησε από μια ομάδα Ευαγγελιστών.
 Είχαν παρατηρήσει τη μυστηριώδη μορφή στο εξώφυλλο του δίσκου. Το συγκρότημα βρίσκεται σε ένα ξενοδοχείο πολυτελείας και ποζάρει στο φακό, ενώ τριγύρω τους γίνεται πάρτι. 
Σε ένα παράθυρο στο βάθος, μπορεί κανείς να διακρίνει μία σκοτεινή μορφή που κοιτάζει το συγκρότημα.
Είπαν, λοιπόν, ότι η σκοτεινή φιγούρα στο παράθυρο ήταν ο Άντον Λαβί, ο συγγραφέας της “Βίβλου του Σατανά”.
 Ο Λαβί είχε αγοράσει ένα ξενοδοχείο στο Σαν Φρανσίσκο, για να στεγάσει την Εκκλησία του Σατανά, της οποίας ηγούνταν.
Στο τραγούδι ακούγεται ο στίχος “Kill the Beast”, δηλαδή “σκοτώστε το θηρίο”. Θεώρησαν ότι όταν οι Eagles έγραφαν για το θηρίο, εννοούσαν το Σατανά.
Το ξενοδοχείο απ” το οποίο δεν μπορείς να φύγεις ποτέ, όπως λέει ο στίχος “you can check out anytime you like, but you can never leave”, είναι η εκκλησία των Σατανιστών.
Σύμφωνα με τους δημιουργούς, το τραγούδι δε έχει καμία σχέση με τον Λαβί και το σατανισμό.
Οι στίχοι μιλάνε για ένα ταξιδιώτη που πάει σε ένα ξενοδοχείο πολυτελείας. Αρχικά φαίνεται παραδεισένιο, αλλά αργότερα αποκαλύπτονται οι άσχημες πτυχές του.
 Δυστυχώς για τον ταξιδιώτη, από αυτό το ξενοδοχείο και κατά συνέπεια τον συγκεκριμένο τρόπο ζωής, δεν μπορεί να φύγει ποτέ.
Το τραγούδι είναι μία αλληγορία για τον ηδονισμό, την αυτοκαταστροφή και την απληστία στη μουσική βιομηχανία στα τέλη της album δεκαετίας του ’70.

Ο Ντον Χένλεϊ, ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, είπε ότι είναι η δική τους ερμηνεία για τη “μεγάλη ζωή” στο Λος Άντζελες και ότι είναι “ένα τραγούδι για το σκοτεινό υπογάστριο του αμερικανικού ονείρου και την υπερβολή στην Αμερική”.

ΑΠΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ "ΜΗΧΑΝΗΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ"


Ήμουν σε έναν σκοτεινό ερημικό δρόμο, με κρύο αεράκι στα μαλλιά μου,
και μια ευχάριστη μυρωδιά μαριχουάνας να διαπνέει τον αέρα.

Μπροστά μου στο βάθος, είδα ένα δυνατό φώς,
το κεφάλι μου έγινε βαρύ και η όρασή μου αδύναμη,
έπρεπε να σταματήσω για τη νύχτα.
Αυτή στεκόταν στην είσοδο,
και άκουσα την καμπάνα της ιεραποστολής
και σκεφτόμουν

"Αυτό θα μπορούσε να είναι ο παράδεισος αλλά και η κόλαση"
Μετά αυτή άναψε ένα κερί και μου έδειξε το δρόμο...
Ακούγονταν φωνές απο τον διάδρομο,
που νομίζω ότι έλεγαν:


Καλωσήρθες στο ξενοδοχείο "Καλιφόρνια"
Ενα τόσο υπέροχο μέρος,
ένα τόσο όμορφο πρόσωπο.
Υπάρχει άφθονος χώρος στο ξενοδοχείο "Καλιφόρνια"
κάθε εποχή του χρόνου, μπορείς να το βρείς εδώ


To μυαλό της είναι κολλημένο στα κοσμήματα Tiffany, έχει και μία Mercedes Benz
πήρε πολλά όμορφα όμορφα αγόρια που αποκαλεί "φίλους"
όπως χόρευαν στην αυλή, γλυκός καλοκαιρινός ιδρώτας (έσταζε)
Κάποιοι χορεύουν για να θυμηθούν, κάποιοι χορεύουν για να ξεχάσουν.

Οπότε κάλεσα τον υπεύθυνο

"Σε παρακαλώ φέρε μου το κρασί μου" και αυτός είπε
"Δεν έχουμε αυτό το ποτό εδώ από το 1969"
Και εκείνες οι φωνές εξακολουθούν να ακούγονται από μακριά,
με ξύπνησαν στο μέσο της νύχτας
απλά για να τις ακούσω να λένε:


Καλωσήρθες στο ξενοδοχείο "Καλιφόρνια"
Ένα τόσο υπέροχο μέρος,
ένα τόσο όμορφο πρόσωπο.
Όλοι περνάνε τέλεια στο ξενοδοχείο "Καλιφόρνια"
Τι ευχάριστη έκπληξη, φέρε τα αλλοθί σου

Υπάρχουν καθρέφτες στο ταβάνι
και ρόζ σαμπάνια στον πάγο
και εκείνη είπε:

"Είμαστε όλοι φυλακισμένοι εδώ, εξαιτίας της δικιάς μας τακτικής"
Και στη κρεβατοκάμαρα του αρχηγού,
συγκεντρώθηκαν για το συμπόσιο.

Το μαχαιρώνουν με τα ατσάλινα μαχαίρια τους,
αλλά δεν μπορούν να σκοτώσουν το θηρίο.

Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι
είναι εμένα να ψάχνω για την έξοδο.

Έπρεπε να βρώ το μονοπάτι (που οδηγούσε) πίσω
στο μέρος απ' όπου ήλθα.
"Χαλάρωσε" είπε ο νυχτοφύλακας
"Είμαστε προγραμματισμένοι να λαμβάνουμε.
Μπορείς να κάνεις τσεκ άουτ όποτε θές,
αλλά δεν μπορείς ποτέ να φύγεις.

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Ας δελεάσουμε το σύμπαν ....


Τι θα ζητούσες αν ήξερες
 πως η απάντηση θα ήταν " Ναι " ?


Χμμμμ.... πολύ θα μου άρεσε να γέμιζε με μικρά η μεγάλα όνειρα σήμερα η γωνίτσα μου .
Μικρά και μεγάλα αστερόνειρα που φωτίζουν το βλέμμα μας λαχτάρα και προσμονή , πείσμα η και απογοήτευση καμιά φορά γιατί τα θεωρούμε άπιαστα.

Νιώθω κοντά σας πολύ ζεστασιά αν και δεν έχουμε κοιταχτεί ποτέ στα μάτια , όμως λίγο πολύ με ένα κομμάτι της ψυχής μας όλοι έχουμε στολίσει αυτή τη γειτονιά .

Τι λέτε? θα μου κάνετε την τιμή να φυσήξω  λίγη  νεραϊδόσκονη στις επιθυμίες σας? Να τις μοιραστούμε ? να τους δώσουμε ένα όνομα μαγικό και να τις φωνάξουμε δυνατά?

Με πολύ εκτίμηση
 Fairelena

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018

Με στοιχειώνει...

Με στοιχειώνει η ψυχή σου κάποιες φορές , ναι τις φορές που τυχαία βλέπω την φωτογραφία σου .
Μάτια γυάλινα , τρισδιάστατα επίμονα.. να με κοιτάζουν και να με ρουφάνε μέσα στον πρασινωπό τους κύκλο , μέσα στον σκούρο βυθό τους... στο κέντρο της διάφανης λίμνης τους να με υπνωτίζουν και να μου μιλάνε ...και μου έλεγαν πολλά.

Με στοιχειώνει η απρόσμενη αγάπη σου όταν μικρούλης ακόμη με τόσο θάρρος και αφέλεια πήδηξες και χώθηκες μέσα στα μαλλιά μου χωρίς να σε νοιάζει αν θα θύμωνα....
Μα τι υπέροχη απόδειξη ελευθερίας του :Τολμώ αυτό που θέλω να κάνω και νιώθω .

 Καθόσουν εκεί , μπερδευόσουν ανάμεσα στα μαλλιά μου και μου γουργούριζες στο αυτί στην δική σου μοναδική γλώσσα πόσο σου άρεσε η ζεστασιά μου .

Με στοιχειώνει που δεν κατάλαβα πόσο πολύ ήθελες να είσαι μαζί μου από την πρώτη στιγμή μικρούλι μου....

Έλεγα πως εκεί θα σου άρεσε πιο πολύ , μέσα στα δέντρα και στις αυλές να στριφογυρνάς και να κυνηγάς όπως ορίζει η ανήσυχη φύση σου , η γατίσια σου περιέργεια μα....δεν κατάλαβα....

Με στοιχειώνει που δεν ήμουν εκεί όταν έκλεισες τα ματάκια σου , όταν υπέφερες από το πόνο της πληγής σου..όχι γμτ δεν ήμουν εκεί να σε ζεστάνω με το χάδι μου.....να σου πω πόσο πολύ και εγώ σε αγαπούσα

Ελπίζω να με έχεις συγχωρέσει Σιλβέστρο μου γιατί εγώ δεν έχω συγχωρέσει τον εαυτό μου.... 

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

"Η ξυπόλητη Χορεύτρια"

Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1927, η Ισιδώρα Ντάνκαν θα οδηγούσε για πρώτη φορά στη Νίκαια της Γαλλίας το νέο της ανοιχτό σπορ αμάξι. 
Το τεράστιο κόκκινο φουλάρι που φορούσε στο λαιμό της μπλέχτηκε με την πίσω ρόδα του αμαξιού της καθώς απολάμβανε τον θαλασσινό αέρα.
 Η «ξυπόλητη χορεύτρια», πρωτοπόρος του σύγχρονου χορού που αποθεώθηκε στην Ευρώπη, έχασε με τρόπο τραγικό και παράδοξο την ζωή της. Στραγγαλίστηκε ακαριαία, από το μπερδεμένο φουλάρι! 
Ήταν το αποκορύφωμα σε μια σειρά από προσωπικές τραγωδίες που συμβάδιζαν με τις επιτυχίες της.... 

Ο διαφορετικός τρόπος προσέγγισης του χορού από την Ισιδώρα αντιμετωπίστηκε πολύ θετικά από τους ευρωπαίους θεατές.
 Με επιρροές από την αρχαιοελληνική γλυπτική και την ιταλική Αναγέννηση, η Ισιδώρα ντυμένη με μανδύες και χορεύοντας πάντα ξυπόλητη εντυπωσίασε το κοινό που ερχόταν να την παρακολουθήσει. 
Ξεκινώντας από τη Βουδαπέστη το 1902 και μέχρι το 1907, ταξίδεψε σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα, όπου οι παραστάσεις της γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. 
Το πνεύμα της Ισιδώρας ήταν ανήσυχο και παράλληλα με τον χορό ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία, την ποίηση και την ζωγραφική.... 
Από μικρή ηλικία θωρούσε ότι το μπαλέτο περιόριζε τη φυσικότητα του σώματος και την ελευθερία του πνεύματος.
 Από τον χορό επιδίωκε ακριβώς αυτό. Την ελευθερία της κίνησης που θα επέτρεπε το σώμα να ενωθεί με την φύση και ελευθερία του πνεύματος που θα αντιμετώπιζε τον χορό σαν κάτι παραπάνω από μηχανικές κινήσεις.
 Για την αντισυμβατική χορεύτρια ο χορός ήταν μια μορφή τέχνης, μια ρομαντική απόδραση από την πραγματικότητα.
 Η ίδια έλεγε: «Δεν επινόησα τον χορό, υπήρχε πριν από εμένα. Κοιμόταν όμως κι εγώ τον ξύπνησα!»... 

Μπορεί στα επαγγελματικά της να ήταν επιτυχημένη, ωστόσο η προσωπική της ζωή σημαδεύτηκε από τραγικά γεγονότα.
 Η Ντάνκαν απέκτησε δύο γιους από παράνομο δεσμό. Το 1913 πνίγηκαν όταν το αμάξι που οδηγούσε η νταντά τους έπεσε στον ποταμό Σηκουάνα.
 Το 1920 παντρεύτηκε τον Ρώσο λυρικό ποιητή Σεργκέι Γεσένιν. Το ζευγάρι αποφάσισε να επιστρέψει στην Αμερική. 

Η Ισιδώρα Ντάνκαν είχε επικριθεί από την αμερικανική κοινωνία και παλιότερα για τα φιλορωσικά της αισθήματα. Όταν γύρισε μαζί με τον άντρα της στην Αμερική, η αποδοχή που δέχτηκαν ήταν αρκετά κακόβουλη.
 Ο Γεσένιν δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει την κατάσταση που επικρατούσε και επέστρεψε στην πατρίδα του. Ένα χρόνο αργότερα αυτοκτόνησε.
 Η Ισιδώρα Ντάνκαν, μέχρι τον τραγικό της θάνατο, απομονώθηκε στην Νίκαια της Γαλλίας και ξεκίνησε τη διδασκαλία χορού.... 


Η Ντάνκαν θεωρήθηκε η πρωτοπόρος του σύγχρονου χορού και μια από τις σπουδαιότερες χορεύτριες και χορογράφους του 20ου αιώνα.
 Μέχρι και σήμερα πολλοί λάτρεις του χορού βαδίζουν πάνω σε αυτά που έδειξε η Ισιδώρα.... 





http://www.mixanitouxronou.gr

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Felt .....

Θα ήθελα σήμερα να σας δείξω μια καινούργια τεχνοτροπία που λέγετε felt .
Για μένα καινούργια γιατί εδώ και καιρό είναι γνωστή και μάλιστα με πολλούς "οπαδούς ".
Στην ουσία felt σημαίνει στην ορολογία της κατασκευής " κετσές" (είδος μάλλινου υφάσματος) η όπως λέμε " τσόχα " και αν το ψάξετε θα δείτε πως με αυτό τον τρόπο μπορούμε να φτιάξουμε ύφασμα σαν τσόχα για να δημιουργήσουμε τσάντες , πορτοφόλια , ακόμη και ρούχα .

Η βάση του λοιπόν είναι ακατέργαστο μαλλί σε διάφορους χρωματισμούς.
 Μαλλί όπως το έπαιρναν και το έκαναν νήμα με την Ανέμη κάποτε οι γυναίκες . Το έξαναν , το έστριβαν και το έκαναν κουβάρια για κάθε χρήση .


Εδώ όμως εμείς το βρίσκουμε σε διάφορους χρωματισμούς έτοιμο για τις χειροτεχνίες μας .
Από εργαλεία και πάλι σαν βάση είναι οι ιδικές βελόνες που στην άκρη τους έχουν αγκαθάκια, για να τραβάνε το μαλλί και να το κάνουν συμπαγή , στην ουσία είναι σαν να το ράβουν χωρίς βέβαια κλωστή .

Δουλεύουμε πάνω σε σφουγγάρι η σε ιδική βούρτσα και με μεγάλη προσοχή γιατί είναι πολύ εύκολο να τρυπήσουμε τα δάχτυλά μας . Υπάρχει ένας μικρός κατάλογος για όλα τα απαραίτητα για καλύτερη και ευκολότερες και δημιουργικές στιγμές με το felt
Τώρα ότι και να λέω σίγουρα δεν μπορώ να σας δώσω εικόνα και για αυτό βάζω ένα χαρακτηριστικό βιντεάκι για να δείτε περίπου πως γίνεται .

 Εγώ το βρήκα ενδιαφέρον και απλά έκανα μια δοκιμή φτιάχνοντας μια γατούλα .

Εδώ υπάρχει και ένα μυστικό όμως . Επειδή το μαλλί για felt είναι λιγάκι ακριβό και δεν συμφέρει αν θέλουμε να φτιάξουμε ένα ζωάκι να χρησιμοποιήσουμε μόνο μαλλί , τότε παίρνουμε υαλοβάμβακα από αυτόν που γεμίζουμε μαξιλαράκια και είναι πάρα πολύ οικονομικός , και φτιάχνουμε το σώματα με αυτό ακριβώς όπως θα ξεκινούσαμε από την αρχή με μαλλάκι .
Στην συνέχεια τυλίγουμε με το μαλλί και το δουλεύουμε και δεν φαίνεται τίποτα τι είναι από μέσα .
Δείτε το χαρακτηριστικό βίντεο .
Αυτά τα λίγα από εμένα για το felt και είναι πάρα πολλά τα βίντεο και οι σελίδες που μπορείτε καλύτερα να ενημερωθείτε . 

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2018

Γυμνή Αλήθεια


Ένας θρύλος του 19ου αιώνα λέει ότι η Αλήθεια και Το Ψέμα συναντήθηκαν κάποτε. Το Ψέμα καλημέρισε την Αλήθεια της είπε «Ωραία μέρα σήμερα». 


Η Αλήθεια για να βεβαιωθεί κοίταξε γύρω και τον ουρανό και όντως η μέρα ήταν ωραία.

Περπάτησαν για λίγο ώσπου έφτασαν σε ένα μεγάλο πηγάδι γεμάτο νερό. Το Ψέμα βούτηξε το χέρι του στο νερό και γυρίζοντας στην Αλήθεια της είπε «Ωραίο και ζεστό το νερό. 

Θες να κολυμπήσουμε μαζί»? Και πάλι η Αλήθεια ήταν καχύποπτη.

 Δοκίμασε όμως με το χέρι της το νερό και πράγματι ήταν ζεστό. Μπήκαν λοιπόν και οι δυο τους στο νερό και κολυμπούσαν για αρκετή ώρα, όταν ξαφνικά το Ψέμα, βγήκε από το πηγάδι, φόρεσε τα ρούχα της Αλήθειας και εξαφανίστηκε.

Η Αλήθεια θυμωμένη βγήκε γυμνή τρέχοντας παντού ψάχνοντας για το Ψέμα να πάρει τα ρούχα της.

 Ο κόσμος που την έβλεπε γυμνή, γύριζε το βλέμμα του αλλού είτε από ντροπή είτε από θυμό.
 Η φτωχή Αλήθεια ντροπιασμένη γύρισε στο πηγάδι και χώθηκε εκεί για πάντα.

Έκτοτε το Ψέμα γυρίζει ανενόχλητο ντυμένο σαν Αλήθεια ικανοποιώντας τα τερτίπια του κόσμου, ο οποίος με κανένα τρόπο δεν θέλει να δει τη γυμνή Αλήθεια.



(Ο πίνακας με την Αλήθεια να βγαίνει από το πηγάδι είναι του Γάλλου Jean-Léon Gérôme, 1896)