Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

"Η ξυπόλητη Χορεύτρια"

Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1927, η Ισιδώρα Ντάνκαν θα οδηγούσε για πρώτη φορά στη Νίκαια της Γαλλίας το νέο της ανοιχτό σπορ αμάξι. 
Το τεράστιο κόκκινο φουλάρι που φορούσε στο λαιμό της μπλέχτηκε με την πίσω ρόδα του αμαξιού της καθώς απολάμβανε τον θαλασσινό αέρα.
 Η «ξυπόλητη χορεύτρια», πρωτοπόρος του σύγχρονου χορού που αποθεώθηκε στην Ευρώπη, έχασε με τρόπο τραγικό και παράδοξο την ζωή της. Στραγγαλίστηκε ακαριαία, από το μπερδεμένο φουλάρι! 
Ήταν το αποκορύφωμα σε μια σειρά από προσωπικές τραγωδίες που συμβάδιζαν με τις επιτυχίες της.... 

Ο διαφορετικός τρόπος προσέγγισης του χορού από την Ισιδώρα αντιμετωπίστηκε πολύ θετικά από τους ευρωπαίους θεατές.
 Με επιρροές από την αρχαιοελληνική γλυπτική και την ιταλική Αναγέννηση, η Ισιδώρα ντυμένη με μανδύες και χορεύοντας πάντα ξυπόλητη εντυπωσίασε το κοινό που ερχόταν να την παρακολουθήσει. 
Ξεκινώντας από τη Βουδαπέστη το 1902 και μέχρι το 1907, ταξίδεψε σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα, όπου οι παραστάσεις της γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. 
Το πνεύμα της Ισιδώρας ήταν ανήσυχο και παράλληλα με τον χορό ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία, την ποίηση και την ζωγραφική.... 
Από μικρή ηλικία θωρούσε ότι το μπαλέτο περιόριζε τη φυσικότητα του σώματος και την ελευθερία του πνεύματος.
 Από τον χορό επιδίωκε ακριβώς αυτό. Την ελευθερία της κίνησης που θα επέτρεπε το σώμα να ενωθεί με την φύση και ελευθερία του πνεύματος που θα αντιμετώπιζε τον χορό σαν κάτι παραπάνω από μηχανικές κινήσεις.
 Για την αντισυμβατική χορεύτρια ο χορός ήταν μια μορφή τέχνης, μια ρομαντική απόδραση από την πραγματικότητα.
 Η ίδια έλεγε: «Δεν επινόησα τον χορό, υπήρχε πριν από εμένα. Κοιμόταν όμως κι εγώ τον ξύπνησα!»... 

Μπορεί στα επαγγελματικά της να ήταν επιτυχημένη, ωστόσο η προσωπική της ζωή σημαδεύτηκε από τραγικά γεγονότα.
 Η Ντάνκαν απέκτησε δύο γιους από παράνομο δεσμό. Το 1913 πνίγηκαν όταν το αμάξι που οδηγούσε η νταντά τους έπεσε στον ποταμό Σηκουάνα.
 Το 1920 παντρεύτηκε τον Ρώσο λυρικό ποιητή Σεργκέι Γεσένιν. Το ζευγάρι αποφάσισε να επιστρέψει στην Αμερική. 

Η Ισιδώρα Ντάνκαν είχε επικριθεί από την αμερικανική κοινωνία και παλιότερα για τα φιλορωσικά της αισθήματα. Όταν γύρισε μαζί με τον άντρα της στην Αμερική, η αποδοχή που δέχτηκαν ήταν αρκετά κακόβουλη.
 Ο Γεσένιν δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει την κατάσταση που επικρατούσε και επέστρεψε στην πατρίδα του. Ένα χρόνο αργότερα αυτοκτόνησε.
 Η Ισιδώρα Ντάνκαν, μέχρι τον τραγικό της θάνατο, απομονώθηκε στην Νίκαια της Γαλλίας και ξεκίνησε τη διδασκαλία χορού.... 


Η Ντάνκαν θεωρήθηκε η πρωτοπόρος του σύγχρονου χορού και μια από τις σπουδαιότερες χορεύτριες και χορογράφους του 20ου αιώνα.
 Μέχρι και σήμερα πολλοί λάτρεις του χορού βαδίζουν πάνω σε αυτά που έδειξε η Ισιδώρα.... 





http://www.mixanitouxronou.gr

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Felt .....

Θα ήθελα σήμερα να σας δείξω μια καινούργια τεχνοτροπία που λέγετε felt .
Για μένα καινούργια γιατί εδώ και καιρό είναι γνωστή και μάλιστα με πολλούς "οπαδούς ".
Στην ουσία felt σημαίνει στην ορολογία της κατασκευής " κετσές" (είδος μάλλινου υφάσματος) η όπως λέμε " τσόχα " και αν το ψάξετε θα δείτε πως με αυτό τον τρόπο μπορούμε να φτιάξουμε ύφασμα σαν τσόχα για να δημιουργήσουμε τσάντες , πορτοφόλια , ακόμη και ρούχα .

Η βάση του λοιπόν είναι ακατέργαστο μαλλί σε διάφορους χρωματισμούς.
 Μαλλί όπως το έπαιρναν και το έκαναν νήμα με την Ανέμη κάποτε οι γυναίκες . Το έξαναν , το έστριβαν και το έκαναν κουβάρια για κάθε χρήση .


Εδώ όμως εμείς το βρίσκουμε σε διάφορους χρωματισμούς έτοιμο για τις χειροτεχνίες μας .
Από εργαλεία και πάλι σαν βάση είναι οι ιδικές βελόνες που στην άκρη τους έχουν αγκαθάκια, για να τραβάνε το μαλλί και να το κάνουν συμπαγή , στην ουσία είναι σαν να το ράβουν χωρίς βέβαια κλωστή .

Δουλεύουμε πάνω σε σφουγγάρι η σε ιδική βούρτσα και με μεγάλη προσοχή γιατί είναι πολύ εύκολο να τρυπήσουμε τα δάχτυλά μας . Υπάρχει ένας μικρός κατάλογος για όλα τα απαραίτητα για καλύτερη και ευκολότερες και δημιουργικές στιγμές με το felt
Τώρα ότι και να λέω σίγουρα δεν μπορώ να σας δώσω εικόνα και για αυτό βάζω ένα χαρακτηριστικό βιντεάκι για να δείτε περίπου πως γίνεται .

 Εγώ το βρήκα ενδιαφέρον και απλά έκανα μια δοκιμή φτιάχνοντας μια γατούλα .

Εδώ υπάρχει και ένα μυστικό όμως . Επειδή το μαλλί για felt είναι λιγάκι ακριβό και δεν συμφέρει αν θέλουμε να φτιάξουμε ένα ζωάκι να χρησιμοποιήσουμε μόνο μαλλί , τότε παίρνουμε υαλοβάμβακα από αυτόν που γεμίζουμε μαξιλαράκια και είναι πάρα πολύ οικονομικός , και φτιάχνουμε το σώματα με αυτό ακριβώς όπως θα ξεκινούσαμε από την αρχή με μαλλάκι .
Στην συνέχεια τυλίγουμε με το μαλλί και το δουλεύουμε και δεν φαίνεται τίποτα τι είναι από μέσα .
Δείτε το χαρακτηριστικό βίντεο .
Αυτά τα λίγα από εμένα για το felt και είναι πάρα πολλά τα βίντεο και οι σελίδες που μπορείτε καλύτερα να ενημερωθείτε . 

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2018

Γυμνή Αλήθεια


Ένας θρύλος του 19ου αιώνα λέει ότι η Αλήθεια και Το Ψέμα συναντήθηκαν κάποτε. Το Ψέμα καλημέρισε την Αλήθεια της είπε «Ωραία μέρα σήμερα». 


Η Αλήθεια για να βεβαιωθεί κοίταξε γύρω και τον ουρανό και όντως η μέρα ήταν ωραία.

Περπάτησαν για λίγο ώσπου έφτασαν σε ένα μεγάλο πηγάδι γεμάτο νερό. Το Ψέμα βούτηξε το χέρι του στο νερό και γυρίζοντας στην Αλήθεια της είπε «Ωραίο και ζεστό το νερό. 

Θες να κολυμπήσουμε μαζί»? Και πάλι η Αλήθεια ήταν καχύποπτη.

 Δοκίμασε όμως με το χέρι της το νερό και πράγματι ήταν ζεστό. Μπήκαν λοιπόν και οι δυο τους στο νερό και κολυμπούσαν για αρκετή ώρα, όταν ξαφνικά το Ψέμα, βγήκε από το πηγάδι, φόρεσε τα ρούχα της Αλήθειας και εξαφανίστηκε.

Η Αλήθεια θυμωμένη βγήκε γυμνή τρέχοντας παντού ψάχνοντας για το Ψέμα να πάρει τα ρούχα της.

 Ο κόσμος που την έβλεπε γυμνή, γύριζε το βλέμμα του αλλού είτε από ντροπή είτε από θυμό.
 Η φτωχή Αλήθεια ντροπιασμένη γύρισε στο πηγάδι και χώθηκε εκεί για πάντα.

Έκτοτε το Ψέμα γυρίζει ανενόχλητο ντυμένο σαν Αλήθεια ικανοποιώντας τα τερτίπια του κόσμου, ο οποίος με κανένα τρόπο δεν θέλει να δει τη γυμνή Αλήθεια.



(Ο πίνακας με την Αλήθεια να βγαίνει από το πηγάδι είναι του Γάλλου Jean-Léon Gérôme, 1896)

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

Μονοδιάστατα όνειρα...

Στα μονοδιάστατα όνειρά μου συναντώ πάντα εσένα.
Δεν ξέρω πως θα ήσουν μόνο εικάζω την μορφή σου και πολλές φορές όταν γράφω στο τετράδιο των σκέψεών μου σε ζωγραφίζω αφηρημένα ....ένα στοματάκι με μικρά λευκά δοντάκια και ύστερα δυο ματάκια αμυγδαλωτά με πλούσιες βλεφαρίδες....

Στις κρυφές και διστακτικές ματιές που ρίχνω στο μέλλον πάλι εκεί σε βρίσκω να σου κρατώ το χέρι ... τι παράξενο ε? να βρίσκεσαι στο μέλλον μου αφού δεν υπήρξες κάν στο παρελθόν μου παρά μόνο μια κουκιδίτσα στην οθόνη ενός υπερηχογράφου .

Δεν θέλω να σε σκέπτομαι και να στεναχωριέμαι γιατί θα ήσουν και είσαι το πιο γελαστό κύτταρο της καρδιάς μου , αυτό που ξέρει πως να ελπίζει.
Παρόλα όσα γράφω δεν ξέρω αν σε αγάπησα με την πρώτη ματιά , ξέρω όμως πως θα ήσουν όλη μου η ύπαρξη σαν γυναίκα και σαν άνθρωπος , λόγος για υπεράνθρωπες θυσίες, λόγος για να πάψω να ζω αν θα έπρεπε να ζήσεις εσύ.

Όμως ήρθε η ώρα και πάλι να σε αποχαιρετήσω , την ακούω...έρχεται , είναι η πραγματικότητα , αυστηρή με το ταγιέρ της και τις ψηλοτάκουνες γόβες της να με ποδοπατήσει για όσα κάθομαι και σου γράφω.
 Θα με πονέσει τόσο πολύ ώστε να αφήσω το στυλό να πέσει από το χέρι μου....
Τα κατάφερε για μια ακόμη φορά ... τελικά μια ροκ μπαλάντα πάντα με σώνει...
Ακουστικά , μάτια κλειστά , βλέφαρα να τρεμοπαίζουν και...... τι λέγαμε? α ναι...για μονοδιάστατα όνειρα......

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2018

Γενναιόδωρα Εκτεθειμένη....

Γενικά με λες ευγενικό άνθρωπο , θα βάλω και το υπομονετική αλλά έχω τα όριά μου σ΄αυτό. 

Θα βάλω και αλλεργική στα λόγια τα μεγάλα από εκείνους που ζούν μέσα σ΄αυτό που θα ήθελαν και όχι μέσα σ΄αυτό που πραγματικά νιώθουν δηλαδή στην εγωιστική τους καρικατούρα που είναι για γέλια μερικές φορές .

Κουράζομαι και βαριέμαι θανάσιμα με τα πολλά γλυκόλογα που δεν βγαίνουν από το βάθος των ματιών αλλά από γελοίες φράσεις θαυμασμού τόσο παγωμένες και απρόσωπες που κάποιες στιγμές μπορώ να πω πως με πληγώνουν .

Το κακό η το καλό δεν ξέρω τελικά πως να το μετρήσω , αυτό τέλος πάντων όπως και να το λένε είναι πως βρίσκομαι γενναιόδωρα εκτεθειμένη κάθε φορά και αντιδρώ άτσαλα και σκουντουφλάω στην αναίδειά της στιγμής που μου γαργαλάει τη μύτη αλλά τι να κάνω ε?

Αφού το ξέρω και το ξέρεις πως το συμφέρον ότι μορφή και να πάρει θα ουρλιάζει απελπιστικές αναγκαστικές υποχωρήσεις και εγώ κλείνω τα αυτιά μου , στριφογυρίζω γύρο από τον εαυτό μου και ψάχνω δικαιολογίες , ψάχνω λόγους να μην αρχίσω και εγώ να ουρλιάζω πόσο κουραστικό είναι να καταλαβαίνεις και να πρέπει να κάνεις τον βλάκα .

Δεν θα βάλει ποτέ μυαλό το πολύπλοκο κεφάλι μου , πάντα θα ξερνάει αυθάδεια όταν νιώθει πως η ψωριάρα δήθεν ευγένειά τους του βγάζει κοροϊδευτικά την γλώσσα.... 

Γεννήθηκα με την αναπηρία της διαίσθησης....δεν την αγόρασα, γεννήθηκα μαζί της μια μέρα του Φλεβάρη , μια μέρα που ένας θυμωμένος ουρανός έριχνε μια  γερή και ασταμάτητη νεροποντή..... 

Τα παράπονά σας στην μαμά μου....

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

Το Θαύμα της πεταλούδας !!!



Μια μέρα, σε ένα κουκούλι εμφανίστηκε μια μικρή τρύπα.
Ένας άνθρωπος που πέρναγε τυχαία, στάθηκε και για ώρες παρατηρούσε την πεταλούδα που προσπαθούσε να βγει απ’ την μικρή τρύπα.

Μετά από κάμποσες ώρες, η πεταλούδα σαν να εγκατέλειπε τις προσπάθειες , και η τρύπα παρέμενε το ίδιο μικρή.
 Ήταν σαν η πεταλούδα να είχε κάνει ό,τι μπορούσε και σαν να μη μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο

Τότε ο άνθρωπος αποφάσισε να βοηθήσει την πεταλούδα.
Πήρε ένα σουγιά και άνοιξε το κουκούλι.


Η πεταλούδα βγήκε …
Αλλά το σώμα της ήταν αδύναμο και μουδιασμένο.
Τα φτερά της δεν ήταν αρκετά αναπτυγμένα και μόλις που κουνιόντουσαν.
Ο άνθρωπος συνέχισε να παρατηρεί, σκεπτόμενος ότι, όπου να ‘ταν τα φτερά της πεταλούδας θα άνοιγαν, και θα μπορούσαν να σηκώσουν το σώμα της για να πετάξει.
Τίποτε όμως δεν έγινε !

Η πεταλούδα πέρασε το υπόλοιπο της ύπαρξής της σέρνοντας το αδύναμο σώμα της και τα καχεκτικά φτερά της.
 Ποτέ της δεν μπόρεσε να πετάξει.
Ο άνθρωπος αυτός ήθελε να βοηθήσει και νόμιζε ότι έκανε μια καλή πράξη.
 Δεν καταλάβαινε όμως ότι η προσπάθεια της πεταλούδας να περάσει απ’ την στενή τρυπίτσα του κουκουλιού ήταν απαραίτητη για να μπορέσει να διοχετεύσει τα υγρά του σώματός της στα φτερά της και έτσι να μπορέσει να πετάξει.
 Αυτό ήταν το καλούπι μέσα απ’ το οποίο ο Θεός την ανάγκαζε να περάσει για να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί.
Καμιά φορά, αυτό ακριβώς που χρειαζόμαστε στην ζωή μας είναι η προσπάθεια.
 Εάν ο Θεός μάς επέτρεπε να ζούμε την ζωή μας χωρίς να συναντήσουμε εμπόδια, θα ήμασταν περιορισμένοι. 

Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε τόσο δυνατοί.
Δεν θα μπορούσαμε ποτέ να πετάξουμε
.

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018

Μια αόρατη κόκκινη κλωστή...

Μου αρέσει να βρίσκομαι με ανθρώπους που έχω να μάθω από αυτούς ...που μπορώ να τους θαυμάζω για το μεγαλείο της ψυχής τους...για τους αληθινούς...
 Μου αρέσουν:

Οι άνθρωποι που γελούν δυνατά

Οι άνθρωποι που αγαπούν αθόρυβα

Οι άνθρωποι που βοηθούν σιωπηλά

Οι άνθρωποι που είναι
 εκεί για να σε στηρίξουν ακόμα κι αν είναι αυτοί που χρειάζονται στήριξη

Οι άνθρωποι που ακόμα κι αν είναι χιλιόμετρα μακριά σου είναι σα να είναι δίπλα σου

Οι άνθρωποι που κάνουν 25 ώρες την ημέρα τους για εσένα αν τους χρειαστείς

Οι άνθρωποι που μένουν κοντά σου όσο κι αν τους διώχνεις γιατί σε αγαπούν

Οι άνθρωποι που γελούν όταν βρέχει

Οι άνθρωποι που δε θα παρεξηγηθούν με το παραμικρό

Οι άνθρωποι που λένε αυτό που πρέπει να ακούσεις και όχι αυτό που θέλεις να ακούσεις

Οι άνθρωποι που βλέπουν την τρέλα σου και δεν φεύγουν

Οι άνθρωποι που σου βγάζουν τον καλύτερο εαυτό σου,

οι άνθρωποι που σε κάνουν να νιώθεις όμορφα όσο χάλια κι αν είσαι

Οι άνθρωποι που έχουν χαρακτήρα και τα συναισθήματά τους είναι μεγαλύτερα από τον εγωισμό τους

Οι άνθρωποι που για να φανούν δε χρειάζεται να θάψουν προκειμένου να εξελιχθούν

Οι άνθρωποι που δε θα θυσιάσουν τα πάντα στο βωμό της δόξας και του χρήματος
Πάντα θα με δένει με αυτούς τους ανθρώπους μια αόρατη κόκκινη κλωστή........